ยก็ยังต้องมีค่าใช้จ่ายอยู่ดีจิ้งหย่าเดินมากอดเย่ฮวา พร้อมกับบอกให้เขาไปหาเธอบ่อยๆ หลังจากเขาตกปากรับคำไปแล้ว เธอก็เดินตามถีเอ่อร์ออกไปทันทีอันที่จริงสถาบันอู่หลิงอยู่ห่างจากเมืองชิงสุ่ยไม่ไกลนักแถมยังใกล้กว่าการเดินทางไปที่เมืองหมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่ตั้งเยอะ หลังจากนี้ถ้าเขามีเวลาว่างๆ ก็คงจะแวะไปเยี่ยมเยียนเธอหลังจากจัดการเรื่องของจิ้งหย่าแล้ว เย่ฮวาก็ล็อคเอาท์ออกจากระบบเพื่อไปอาบน้าก่อนที่จะเข้านอนเพื่อต้อนรับเช้าวันใหม่……เช้าของวันรุ่งขึ้นเย่ฮวาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเจ็ดโมงเช้า ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่ากวาจื่อได้เตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว ทันทีที่เย่ฮวานั่งลงตรงโต๊ะอาหารเพื่อที่จะทานอาหารเช้า กวาจื่อก็พูดขึ้นมาว่า “เย่ฮว่า เมื่อวานตอนบ่ายกับตอนค่านายไม่ได้เป็นเก็บเลเวลเหรอ?”ผมตอบเสียงแผ่วเบา “อือ”กวาจื่อมองผมพร้อมกับพูด “เมื่อวานตอนที่ฉันกำลังขุดแร่อยู่ฉันได้รับเควสมาด้วย ถ้านายว่างๆ พวกเราไปทำเควสด้วยกันเถอะ เควสนี้มันแบ่งรางวัลได้พอดีเลย”ดูเหมือนว่ากวาจื่อคงจะสังเกตเห็นว่าเลเวลของเย่ฮวาไม่เปลี่ยนจากเดิมตั้งแต่เที่ยง เขาก็เลยดูออกว่าเย่ฮวายังไม่ได้ไปเก็บเลเวล ตอนนี้เขากำลังชวนเย่ฮวาเพื่อที่จะช่วยให้เย่ฮวาเก็บเลเวลได้ไวมากขึ้น กวาจื่อถือเป็นเพื่อนเป็นเพื่อนตายเพียงคนเดียวของเย่ฮวา ตอนนี้เขาเสียเสี่ยวหยู่ไปแล้ว และเย่ฮวาไม่อาจเสียเพื่อนคนนี้ของเขาไปได้อีกและถ้าหากเขาปฏิเสธกวาจื่อ เ
