พร้อมกับวิ่งออกจากกำแพงไป เป็นเพราะต่างคนต่างพากันดับไฟจึงไม่มีโจรคนไหนคิดจะสนใจพวกเขาเขาลากแขนจิ้งหย่าไปที่ประตูใหญ่ หลังจากนั้นก็ดึงกลอนประตูใหญ่ขึ้นพร้อมกับวิ่งออกจากประตูใหญ่ออกไปพร้อมกับจิ้งหย่าเพื่อออกจากกลุ่มหมอกควันยามค่าคืนการช่วยเหลือจิ้งหย่าในครั้งนี้ถือว่าเสียเปรียบอยู่ไม่น้อย เพราะไม่เพียงแต่ต้องเสียเงินไปกว่า 13 เหรียญทองให้กับขอทานและเข้ามาในเมืองนี้เท่านั้น แต่ยังพลาดโอกาสที่จะได้สังหารบอสระดับเงินอย่างน่าเสียดายนอกจากนี้ยังพลาดโอกาสที่จะได้เก็บเลเวลให้ตัวเองด้วยทว่าต่อให้ตัดสินใจเลือกใหม่เย่ฮวาก็ยังคงเลือกที่จะเข้ามาช่วยจิ้งหย่าอยู่ดีหลังจากที่พวกเขาวิ่งลงมาจากเขาแล้ว จิ้งหย่าก็เกิดหมดแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาจึงต้องหาต้นไม้ใหญ่เพื่อนั่งพักครู่หนึ่งก่อนจะเดินทางต่อจิ้งหย่าเอนตัวเขากับเย่ฮวาก่อนจะใช้มือเล็กๆ ของเธอขึ้นมาจับนิ้วของเขาไว้พร้อมกับพูด “ทำไมพี่ชายถึงกลับมาล่ะ…จิ้งหย่าคิดว่า…พี่จะไม่กลับมาอีกแล้ว จิ้งหย่าคิดว่าพี่ชายลืมจิ้งหย่าไปแล้ว”เธอพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมา เย่ฮวายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาซับน้าตาให้เธอก่อนจะพูดด้วยน้าเสียงทะนุถนอมว่า “ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าจะกลับมาหาเธอ ฉันจะลืมจิ้งหย่าตัวน้อยที่แสนน่ารักคนนี้ได้ยังไงกันล่ะ”จิ้งหย่าใช้มือกอดแขนของเย่ฮวาไว้ก่อนจะซุกหน้าลงบนแขนของเขาแล้วพูดด้วยน้าเสียงสะอึกสะอื้น “คุณปู่กับแม่ของจิ้งหย่าไม่อยู่แ
