าดตระเวรอยู่ ถ้าหากเย่ฮวาเข้าไปช่วยจิ้งหย่าออกมาก็คงจะหนีออกไปไม่ได้แน่ๆ ดังนั้นเวลาที่เหมาะสมคือช่วงค่าของคืนนี้ สิ่งที่เย่ฮวาต้องทำในตอนนี้ก็คือห้ามไม่ให้จิ้งหย่ากินอะไรเข้าไปโดยเด็ดขาดไม่เช่นนั้นคงจะวุ่นวายน่าดูหลังจากเดินอ้อมมาทางด้านหลังบ้านไม้เย่ฮวาก็ปีนขึ้นมาด้านบนหน้าต่างพร้อมกับแอบมองเข้าไปด้านในห้องที่มีแสงสลัว ภายในนั้นมีเตียงไม้หนึ่งเตียงและถูกปูด้วยฟาง ซึ่งตรงมุมของกำแพงมีร่างของจิ้งหย่านั่งขดตัวอยู่ในนั้น ขาทั้งสองข้างของเธอถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กซึ่งถูกล็อคกับไม้ที่อยู่ตรงกลางของเตียง เสื้อผ้าบนตัวของเธอเต็มไปด้วยเลือดทว่าบนร่างกายของเธอกลับไม่มีบาดแผลใดๆ ซึ่งอาจจะเป็นเลือดของผู้ใหญ่บ้านที่ถูกสังหารเมื่อคืนก่อนก็เป็นได้เย่ฮวาคุกเข่าลงตรงบริเวณด้านหน้าของหน้าต่างพร้อมกับตะโกนเรียก “จิ้งหย่า…จิ้งหย่า…”จิ้งหย่าเงยหน้าขึ้นมามองเย่ฮวาที่อยู่ด้านนอก ทันใดนั้นเธอก็พูดขึ้นมาว่า “พี่ชาย” หลังจากนั้นน้าตาก็ไหลออกมาอาบแก้มของเธอขณะที่เธอรีบวิ่งมาทางเย่ฮวา“ตุบ”ร่างของเธอกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงเพราะถูกโซ่ล็อคขาจนทำให้ขาของเธอถูกรั้งไว้ ภาพตรงหน้าทำให้เย่ฮวารู้สึกเจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างมาก เด็กสาวที่น่ารักแต่กลับต้องถูกทารุณกรรมเช่นนี้ต่อหน้าต่อตา แม้ว่ามันจะเป็นแค่เกมแต่เย่ฮวาก็รับไม่ได้อยู่ดีเย่ฮวาเห็นเช่นนั้นก็รีบถามเธอด้วยเสียงแผ่วเบาว่า“จิ้งหย่าเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”จิ้งหย่ารีบลุกข
