ึ้นมาจากพื้นด้วยร่างที่สั่นสะท้านหลังจากนั้นเธอก็คุกเข่าลงและมองมาที่เย่ฮวา “จิ้งหย่าไม่อะเป็นไร”ปากบอกว่าไม่เป็นไรแต่น้าตาของเธอยังคงไหลลงมาไม่หยุด ภาพตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับมีดที่กรีดลงมากลางใจของเย่ฮวาเลยสักนิดเย่ฮวาพูดเสียงเบาว่า “จิ้งหย่าไม่ต้องกลัวนะ ฉันมาช่วยเธอแล้ว แต่ตอนนี้ยังพาเธอออกไปไม่ได้ คืนนี้ฉันจะมาช่วยเธอออกไป แต่จำไว้นะว่าห้ามกินอะไรที่คนพวกนั้นเอามาให้โดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะของกินหรือเครื่องดื่มก็ห้ามกินนะเข้าใจไหม?”จิ้งหย่าพยักหน้า “จิ้งหย่าเข้าใจแล้ว”หลังจากนั้นเย่ฮวาก็พูดต่อว่า “จำไว้นะว่าหลังจากนี้ให้เธอแกล้งกินของพวกนั้นแล้วหลับไป ปล่อยให้คนพวกนั้นอุ้มเธอออกไปเดี๋ยวฉันจะหาวิธีช่วยเธอออกไปเอง โอเคไหม?”เธอได้ยินเช่นนั้นก็รีบพยักหน้าราวกับเด็กที่ว่านอนสอนง่ายก่อนจะตอบรับกลับมาเบาๆ “เข้าใจแล้ว”“นั่นใครน่ะ?”จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น เย่ฮวาหันไปก็พบว่ามีโจรคนหนึ่งกำลังยกหอกเหล็กชี้มาที่เขาเย่ฮวาหัวเราะแหะๆ “สวัสดีครับลูกพี่ ผมเป็นเด็กใหม่เพิ่งมาที่นี่เป็นวันแรก พอดีเห็นประตูล็อคอยู่เลยเข้ามาดูให้หายสงสัยน่ะครับ”เมื่อโจรคนนั้นเห็นว่ามีป้ายห้อยอยู่ที่หน้าอกของเย่ฮวาก็เก็บหอกในมือกลับไป “ที่แท้ก็เด็กใหม่นี่เอง ฉันว่านายอย่าเข้ามาดูเลยเพราะนี่เป็นอาหารของนายน้อย”เย่ฮวาพยักหน้าพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้วครับ…เข้าใจแล้ว…จะไปเดี๋ยวนี้ครับ…ไปเดี๋ยวนี้แหละ…”ทันทีที่อีกฝ่ายหมุ
