ตอนที่กระโดดลงมาในน้าความเย็นก็ซึมเข้าสู่กระดูกจนทำให้เย่ฮวารู้สึกหนาวจนถึงขั้นขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ อีกทั้งยังมีเหล่าปลาปิรันย่าที่ว่ายอยู่ด้านหน้าของเย่ฮวาด้วย เห็นเช่นนั้นเย่ฮวาจึงตัดสินใจว่ายไปด้านหน้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้หลังจากว่ายมาได้ไม่กี่วินาทีและยังออกไปได้ไม่ถึง 3หลา จู่ๆ เย่ฮวาก็ถูกปลาปิรันย่าล้อมตัวไว้ เป็นเพราะปลาเหล่านี้ล้วนแล้วแต่แหวกว่ายอยู่ด้านล่างจึงทำให้เย่ฮวาไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ที่เกิดขึ้นใต้น้าได้เพียงไม่นานเย่ฮวาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดหลังจากถูกพวกมันใช้ฟันที่แหลมคมกัดร่างกายของเขา ทว่าค่าดาเมจที่เกิดขึ้นกลับไม่เท่าไหร่นัก แต่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นทำให้เย่ฮวาอ่อนแอลงกว่าเดิมและมันก็ทำให้เย่ฮวารู้สึกเย็นจนสั่นสะท้านมากเสียยิ่งกว่าตอนที่เพิ่งจะกระโดดลงมาในน้าเสียอีกเป็นเพราะเย่ฮวาเริ่มเกิดความหวาดกลัวจึงตัดสินใจหยิบดาบหลีกวงออกมา ในเมื่อหนีไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นคงต้องใช้ดาบออกมาสู้กันสักตั้งแล้วล่ะดาบหลีกวงวาดไปด้านหน้าแม้ว่าจะมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านใต้แต่เย่ฮวาก็ขอใช้ดาบฟาดไปด้านหน้าเพื่อหยุดพวกมันให้ได้เสียก่อนระยะเวลาสิบวินาทีผ่านไปเย่ฮวาก็รู้สึกหน่วงๆ ที่บริเวณกลางอก ในเวลาเดียวกันพลังชีวิตของเย่ฮวาก็ลดลงวินาทีละ 13 พอยท์อย่างรวดเร็ว แม้ว่าการโจมตีของพวกมันที่รุมโจมตีเย่ฮวาจำนวนนับสิบตัวจนทำให้เลือดของเย่ฮวาลดลง แต่ดาเมจรวมจากการ
