ในหุบเขามรณะ, กวาจื่อ และ เย่ฮวา ได้เก็บเลเวลเป็นเวลานาน จนถึงเที่ยงคืน ส่งผลให้เลเวลของเขาอัพเป็น 28นอกจากนี้ยังมีค่าประสบการณ์ 17% สะสม ช่วงวันสองวันที่ผ่านมาเขามักจะเล่นตั้งแต่เช้าจนกระทั่งดึกดื่นมืดค่าเย่ฮวา พูดคุยกับ กวาจื่อ สองสามประโยค ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าเขาจะเก็บเลเวลคนเดียวในช่วงกลางคืน เพราะเนื่องจากการถูก พ้าหลิน ฆ่าจึงเสียประสบการณ์ไปอย่างน่าเสียดาย ตอนนี้เลเวลของเขาจึงต่ากว่า เย่ฮวา อยู่เล็กน้อย คืนนี้ถ้าเขาไม่สามารถอัพเลเวล เขาก็จะไม่ยอมนอนอย่างไรก็ตามค่าประสบการณ์ของ กวาจื่อ ก็เหลือไม่มาก หลังจากเย่ฮวาเตรียมจะไปเขาก็อัพเลเวลเป็น 26 ทั้งคู่จึงออฟไลน์ออกจากเกมหลังจากที่ออฟไลน์เย่ฮวาก็ไปอาบน้าอุ่น ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ก่อนจะหลับสนิท…“เสี่ยวหยู่ รอฉันก่อน~” เย่ฮวา ตะโกนขณะวิ่งตรงไปยังผู้หญิงผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้าคือคนที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดและเขาก็จะไม่มีทางลืม เสี่ยวหยู่!ทว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้หันหลังกลับ แต่ก้าวเท้าเร็วขึ้น เย่ฮวาจึงพยายามเร่งฝีเท้าวิ่งตาม อีกนิดเดียว! ใกล้แล้ว!ในที่สุดเขาก็สามารถคว้ามือลงบนไหล่ของเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดว่า: “เสี่ยวหยู่ ทำไมเธอถึงรีบเดินเร็วนักละ ?“ถ้านาย ไล่ตามไม่ทัน ก็อย่าไล่ตามสิ … ”เด็กผู้หญิงพูดด้วยน้าเสียงเย็นชา ก่อนจะหันศีรษะของเธอกลับมา ใบหน้าที่ซีดเซียวไร้เลือด ปรากฏหยาดน้าตาสองสาย: “นายไม่มีทางตามทัน ดังนั้นนายไม่ต้อง
