ไล่ตามฉันอีกแล้ว!”“ไม่! ไม่! ฉันทำไม่ได้ ถ้าหากไม่มีเธอ!” เย่ฮวา โอบกอดเด็กผู้หญิงเอาไว้ภายใต้อ้อมแขนของเขา“คนโง่ ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีกแล้ว”หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เย่ฮวาก็ถอยออกมา วางมือไปบนใบหน้าเล็กๆ ของเด็กผู้หญิงพร้อมกับเช็ดน้าตาด้วยนิ้วโป้ง พลางพูดว่า: “ตราบใดที่ฉันได้อยู่กับเธอ ฉันก็ไม่สนใจสิ่งใดๆทั้งสิ้น ”มุมปากของเด็กผู้หญิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ขณะเธอยื่นมือขวาวางบนหน้าอกของเขาแล้วพูดว่า: “ตั้งแต่วินาทีที่ฉันจากไป ฉันก็ไม่ได้เป็นของนายอีกต่อไป และนายก็ไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไป”หลังจากพูดจบประโยค เด็กผู้หญิงก็ถอยหลังออกไปจู่ๆปีกสีขาวก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง ก่อนเธอจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยการกระโดด เย่ฮวาพยายามเอื้อมมือไขว่ขว้าทำให้ขนปีกหลุดติดมือ แต่แล้วขนที่อยู่ในฝ่ามือเส้นนั้นก็ค่อยๆละลายราวกับเกล็ดหิมะ เขาทำได้แค่กำมืดแน่นทั้งน้าตา“เย่ฮวา … เย่ฮวา … ”จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นจากบริเวณสถานที่ที่ห่างไกลราวกับว่ามันเป็นเสียงเรียกที่ดังขึ้นจากโลกอีกใบ“เย่ฮวา … ตื่นขึ้นมาสิวะ … เย่ฮวา … ”ภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏด้านหน้าของเย่ฮวาค่อยๆเลือนหาย ราวกับถูกกลืนหายไปในแสง ขณะที่เขาค่อยๆลืมตาขึ้น และเห็น กวาจื่อ มองมาที่ตนเองด้วยสีหน้าวิตกกังวล เมื่อเห็นเย่ฮวาตื่นขึ้นมา กวาจื่อก็รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “เป็นอะไรมั้ย?”เย่ฮวา เอื้อมมือปาดน้าตาบริเวณขอบตา พร้อมกับลุกขึ้นนั่งแล้วพูดว่า “ฉันสบายด
