อย่าหลอกฉันซะให้ยาก!”หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายโพล่งออกมา ทำให้ดวงตาของทุกคนจับจ้องมาที่หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย จนเย่ฮวาไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ออกมาดี…“อ่า … ไม่มีอะไรไม่มีอะไร … ฉันเพิ่งเห็นภาพบนฟอรั่มของเสี่ยวเซียนที่โชว์เนื้อหนัง ฉันเลยเผลอร้องออกมาเพราะความหล่อ~” หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย กล่าวด้วยรอยยิ้ม“หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย ทักษะการแสดงของเธอช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!” เย่ฮวาส่งข้อความกระซิบหาเธอหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย จ้องมาที่เย่ฮวาเขม็ง:“เรียกพี่หน่าย!”ทุกคนพากันตกตะลึง ดูเหมือนว่าหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลายจะลืมเปลี่ยนช่องสนทนาทำให้คำพูดที่ว่า “เรียกพี่หน่าย” หลุดออกมา จนทั้งสามคนที่เหลือได้ยิน ดูเหมือนว่าเธอจะรีบร้อนจนลืมตัวทุกคนจ้องมาที่หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย จากนั้นสายตาของเธอก็มองมาที่เย่ฮวา สิ่งที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือเขากำลังมองไปที่หน้าอกของเธอจนทำให้แววตาของเขาตอนนี้ส่องประกายเล็กน้อย ทำให้เขาราวกับตกเป็นจำเลยในสายตาคน! จนเขาอยากจะร้องไห้ออกมา!?ภายใต้สถานการณ์ที่กระอักกระอ่วนแบบนี้มันก็สมควรที่จะร้องไห้ออกมาจริงๆ นั้นแหละ บางทีเย่ฮวาคงต้องระมัดระวังให้มากขึ้นไม่งั้นคงทำเรื่องน่าขายหน้า เขารีบเบี่ยงสายตาไปทางอื่น ระหว่างที่ขยับปากพูดเบาๆ:“หนาย … พี่หน่าย … ”“ มันไม่ใช่หนายต้อง พี่หน่าย!” หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย เน้น“อะแฮ่ม!”เย่ฮวา ทำการเคลียลำคอ: “พี
