่หน่าย! ทีนี้พอใจแล้วหรือยัง ? ”หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย หัวเราะ “พรวด” ออกมาดังๆ : “ได้แหย่คุณเล่นก็เป็นอะไรที่สนุกดี แค่การแสดงเล็กๆน้อยๆก็สร้างความตื่นตระหนกให้กับคุณได้แล้วนะเนี่ย~”“หะ…ให้ตายเถอะ!!!”กวาจื่อ ก้าวมาหาเย่ฮวาข้างๆ แล้วใช้ศอกกระทุ้งใส่เบาๆ ถามขึ้นว่า: “มีอะไรที่ฉันพลาดไปหรือเปล่า?”เย่ฮวาจ้องไปที่กวาจื่อตาเขม็ง: “ไม่เกี่ยวกับนายหรอก!”“หรือว่านายจะทำเรื่องอะไรไม่ดีลงไป~”“บ้าบอ! ฉันไปดีกว่า!”“นายมันแน่มาก ~”…หว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย พูดว่า: “ไม่มีอะไรหรอกฉันแค่แหย่อีเหมยเล่นๆก็เท่านั้น เรามาฆ่ามอนสเตอร์และคอยมองหาดอกหยกเลือดกันต่อเถอะ ”หลายคนมองมาที่เย่ฮวาและหว๋อหน่ายต้าหล่างหว๋อหลาย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะแบ่งหน้าที่กันฆ่ามอนสเตอร์อย่างต่อเนื่อง มีเพียงหนิงซัวหวู่หล่าน เท่านั้นที่ไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์เอาแต่มองมาที่เย่ฮวา จนเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้น เย่ฮวาเองก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจโดยคอยร่วมมือกับเหลียงชวนเพื่อฆ่าไฮยีน่าชโลมเลือดต่อ
