วยได้หรือเปล่า?แต่การที่เขาซ่อนอยู่ในกระท่อมเป็นเวลา 70ปีโดยมุ่งเน้นไปที่การคิดค้นยาเขาอาจมียาครอบจักรวาล ถ้ามีจริงๆ เชาก็ไม่จำเป็นจะต้องหาหัวใจโครงกระดูก แต่สามารถช่วยเหลือเจ้าชายได้โดยตรงเย่ฮวา หันไปพูดกับหยินตี้ : “เราไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปหานักปรุงยา ”“ขอบคุณ ”“ฉันไม่รู้ว่าเขาจะยอมรับปากหรือเปล่า เก็บคำขอบคุณเอาไว้หลังจากที่เขายอมช่วยเถอะ” เย่ฮวาไม่กล้ารับปาก ถึงเขาจะยอมช่วยก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือเปล่า เห้อยังไงจิตใจคนก็ย่อมแพ้ให้กับความสงสาร สิ่งนี้ไม่อาจเปลี่ยนแปลง…ท่ามกลางป่า เย่ฮวาวิ่งไปด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่ต้นไม้สองข้างทางมีเงาขยับเคลื่อนไหว เขาได้แต่ขมวดคิ้วแน่นและตะโกน: “หยินตี้! รอฉันก่อน~~”ถูกตัอง! ไม่ใช่เขาที่หยินตี้ตามหลัง แต่เป็นเขาที่ตามหลังหยินตี้ แถมยังตามเธอไม่ทัน ความคล่องแคล่วของหยินตี้ สมแล้วที่เป็นNPCระดับบรอนซ์ เธอเหนือกว่าอย่างสมบูรณ์ เธอเป็นนักล่าแห่งพงไพรเมื่ออยู่ในป่าเธอก็เปรียบเสมือนปลาที่แวกว่ายอยู่ในน้า แบบนี้จะไปตามเธอได้ยังไง เขาทำได้แค่ตะโกนให้เธอรอด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง! ช่างอับอายขายขี้หน้า!นอกจากนี้ ภายในป่ายังมีสุนัขล่าเนื้อวิ่งอยู่ด้านหน้าตามเด็กสาวไปด้วยความรวดเร็ว ไม่ช้านักดาบภายใต้ชุดเกราะก็ไล่ตามมาจนทัน ก่อนจะพยักหน้าด้วยความเหนื่อยหอบ“มาแล้ว!”เย่ฮวา ปรับลมหายใจ พร้อมกับชี้ลงไปด้านล่างช่องแคบผาหุบเขา: “นักปรุงยาที่ฉันรู้จักอาศัยอยู
