่ด้านล่าง”หยินตี้ ยื่นหัวของเธอออกไป ก้มมองผ่านรอยแยกหน้าผาที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งด้วยความตกตะลึงหลังจากทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็พูดด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว: “ตกลง งั้นไปกันเถอะ~”พูดจบหยินตี้ก็เดินไปหาสุนัขป่าตัวใหญ่และพูดว่า:“เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้อย่าวิ่งเพ่นพ่าน ข้าจะรีบกลับมาเร็วๆ ”สุนัขป่าตัวใหญ่ได้ยินก็นั่งลงกับพื้นและมองที่ หยินตี้พลางแลบลิ้น ต่อมาหยินตี้ก็ยิ้มขึ้นแล้วพูดกับเขา: “ไปกันเถอะ!”แต่โชคร้ายที่เชือกไม่แข็งแรงพอ เนื่องจากผ่านกาลเวลามานาน เย่ฮวากับหยินตี้ จึงคว้าเถาวัลย์คนละเส้น ไต่ลงไปไม่นานเถาวัลย์ก็ขาดไม่ช้าร่างของเขาก็กระแทกกับผนังผาหินอย่างรวดเร็ว หยินตี้นั้นมีการตอบสนองที่รวดเร็ว เธอยื่นมือสอดเข้าไปในซอกหินริมผาพวกเขาทั้งคู่จึงต้องเกาะอยู่กับกำแพงหน้าผาแต่ประสบการณ์การปีนเขานั้นแตกต่างกัน!เย่ฮวาทำได้แค่เกาะติดกับผนังหินราวกับจิ้งจก ส่วนหยินตี้ดูคล่องแคล่วราวกับแมงมุม บนกำแพงหินริมผาชายหนึ่งหญิงหนึ่งกำลังปีนไต่หลังจากปีนไปได้ไม่กี่เมตร หยินตี้ ก็หยุดและตะโกนว่า“เร็วๆเข้า!”มอง หยินตี้ ที่หยุดรออยู่ตรงนั่น ใบหน้าของเย่ฮวาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอับอาย นี่ขนาดปีนป่ายเขายังสู้เด็กผู้หญิงไม่ได้!ทำได้แค่รีบไต่ลงไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ แต่แล้วจู่ๆหินใต้เท้าของเขาก็ขยับเล็กน้อยทำเอาหัวใจ“แทบจะวาย” ซวยแล้วไง!เป็นอย่างที่คาดคิดไว้ไม่มีผิด เย่ฮวาพลาดท่าจนร่างเสียส
