ายามหาหินที่เราคิดว่ามั่นคงไม่จำเป็นต้องทิ้งแรงหากยังไม่มั่นใจ ไม่เช่นนั้นก็อาจจะพลาดท่าประสบอุบัติเหตุ”“รีบไต่ลงมาเถอะ”“อืม~”ทั้งสองปีนหน้าผาลงไปตลอดทาง ในที่สุดก็ถึงกระท่อมมุงจากของ กู่เฉิน เขาจึงพูดขึ้นว่า “เธอรอฉันอยู่ที่นี่”หยินตี้ พยักหน้า: “ตกลง”เย่ฮวา ยิ้มและก้าวไปข้างหน้าในเวลานี้ประตูไม้ของกระท่อมหายไป ถูกปิดด้วยผ้าสีดำแทนที่เหตุผลที่บอกให้หยินตี้รอ เนื่องจากเย่ฮวาต้องการจะดูอารมณ์พฤติกรรมชายชราคนนั้น เพราะไม่รู้ว่าหาก กู่เฉินยอมช่วยหยินตี้ เขาจะตั้งเงื่อนไขแปลกๆหรือเปล่าเย่ฮวา เลิกผ้าสีดำขึ้นแล้วยื่นหัวเข้าไป โดยไม่รู้ว่าจะได้เห็นภาพอุจาดอีกหรือเปล่า!ภายในกระท่อม ตะเกียงน้ามันถูกจุดไฟให้แสงสลัวๆวางไว้บนโต๊ะไม้ยาวตรงมุมบ้าน กู่เฉิน ปัจจุบันกำลังนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ มองเห็นเขาก้มหน้าก้มตาโดยที่มือขวาของเขาขยับถี่รัวอยู่ตลอดเวลาหลังจากที่เห็นภาพนั้น เย่ฮวาก็ก้มศีรษะลงทันที ให้ตายเถอะ! ฟันเกือบจะร่วงหมดปากอยู่แล้วยังจะทำเรื่องแบบนี้อยู่อีก จินตนาการไม่ออกเลยจริงๆว่าคนคนนี้เป็นอัจฉริยะด้านการแพทย์ได้ยังไง?เย่ฮวา กระแอมสองครั้งแล้วตะโกนว่า “มีใครอยู่ไหม?”หลังจากที่เสียงดังขึ้น ไม่ช้ากู่เฉินก็เงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าแดงฉาน อาบชุ่มไปด้วยเหงื่อฉั้วะ! เลือดกระฉูด!กู่เฉิน จ้องมาที่เย่ฮวาอย่างดุร้าย: “เจ้าเด็กโง่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง! ข้ากำลังเลื่อยไม้อยู่ตกใจแทบตาย เห็นหรือไม่ว่านิ
