้วข้าถูกบาดเพราะเจ้า”ไอ้หยา ที่แท้เขาก็กำลังเลื่อยไม้ ดูเหมือนว่าตนเองจะคิดมากเกินไป จึงพูดกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็วว่า “ผมทำภารกิจที่ท่านมอบหมายสำเร็จแล้ว”กู่เฉิน พยักหน้าและพูดว่า “แล้วเจ้าจะมัวรออะไรอยู่รีบนำอาหารออกมาแล้วซ่อมประตูให้ข้าได้แล้ว!”เย่ฮวา ยิ้มขึ้น: “ไม่ต้องรีบร้อน พอดีผมบังเอิญไปพบกับเด็กสาวคนหนึ่งเธอกำลังตามหานักปรุงยา เพื่อช่วยชีวิตพ่อของเธอ คนแรกที่ผมนึกถึงก็คือท่าน ท่านพอจะช่วยเธอได้ไหม”กู่เฉิน มองผ่านไปยังด้านหลังแล้วพูดว่า “พ่อของเจ้าเป็นอะไรไป? ”หยินตี้ รีบคุกเข่าลงบนพื้นและพูดว่า “ท่านนักปรุงยาพ่อของข้าได้ถูกพิษจากอันเดดและตอนนี้ท่านกำลังจะตาย ได้โปรดช่วยชีวิตพ่อของข้าด้วย!”กู่เฉิน ได้ยินคำพูดของหยินตี้ ก็สูญเสียลักษณะที่ไร้ยางอาย และแทนที่ด้วยสีหน้าจริงจัง: “เจ้าหนุ่ม ดึงนางลุกขึ้นมาก่อน จากนั้นเจ้าสองคนก็ก้าวมาหาข้า”เมื่อเขาเข้ามาในห้อง ก็มองไปที่โต๊ะไม้ ใต้โต๊ะเป็นประตูลิ้นชักไม้เก่าๆ ด้วยสภาพในตอนนี้สมควรเรียกว่าเศษไม้ทันทีที่ กู่เฉิน เปิดตู้ที่ตั้งถัดจากโต๊ะยาว เย่ฮวาก็ต้องตกตะลึง เพราะตู้ใบนี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายสิบชั้น แต่ละชั้นเต็มไปด้วยยาและขวดโพชั่นที่มีสีสันต่างกันไป มากซะยิ่งกว่าที่ร้านขายยามีเป็นสิบเท่ากู่เฉินถามว่า: “พ่อเจ้าไปถูกพิษมาได้อย่างไร?”หยินตี้ ตอบว่า: “พ่อของข้า ออกไปล่าสัตว์ตามปกติและได้บังเอิญพบกับมอนสเตอร์อันเดด ทำให้เกิดการต่อสู้และแข
