นของเขาก็ถูกอันเดดตัวนั้นกัด”กู่เฉิน ถามขึ้นอีกว่า: “เจ้ารู้ลักษณะของมอนสเตอร์ตัวนั้นหรือไม่”หยินตี้ คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “พ่อบอกข้าว่ามันเป็นโครงกระดูกขนาดเล็ก แต่คลานไปกับพื้นเหมือนสัตว์”กู่เฉินขมวดคิ้วและพูดว่า “กูล เช่นนั้นก็พอจะช่วยได้!”หลังจากพูดจบ กู่เฉิน ก็หันหลังกลับไปและหยิบยาขวดเล็กๆ สองสามขวดจากชั้นล่างของตู้ จากนั้นก็ทำการผสมตัวยาแล้วส่งให้ หยินตี้ พลางพูดว่า: “นำกลับไปให้พ่อของเจ้าดื่มซะ ยานี้จะช่วยรักษาพ่อเจ้า ขืนล่าช้าพ่อของเจ้าอาจจะกลายเป็นปีศาจอันเดด ”หยินตี้ เมื่อได้รับยา ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง กู่เฉินเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “รีบไปเถอะ หากชักช้าคงสายเกินการ เช่นนั้นข้าคงไม่สามารถช่วยอะไรได้แล้ว ”หยินตี้คุกเข่าลงกับพื้น พร้อมกับโขกหัวคำนับ พูดว่า“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ปรุงยา!”พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปที่ประตูด้านหลัง และเมื่อไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็หยุดและหันกลับมาพูดกับเขาว่า “ขอบคุณนะ พี่ชาย”หลังจากสิ้นประโยคนั้นเธอก็หายไปจากประตู ~………………………………
