วนเฉิง พวกเขาเป็นผู้เล่นที่มีชื่อเสียงมากในเกม ไม่นึกมาก่อนเลยว่าจะเป็นพวกเธอจื่อหลานหลิ่วเหนียนมองมาที่เขาแล้วพูดว่า: “ห้วนเฉิงก็แค่กิลด์กิลด์หนึ่ง ทำไมนายถึงดูประหลาดใจมากขนาดนั้น”เย่ฮวา ยิ้มขึ้นเพื่อรักษามารยาท: “ฉันแค่คิดว่า ID พวกเธอสองคนดูคุ้นหูคุ้นตามาก แต่ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเห็นจากที่ไหน ฉันพึ่งมานึกออกตอนที่เธอพูดถึงห้วนเฉิง”“ สำหรับห้วนเฉิงแล้ว บทบาทพวกเราก็ไม่ต่างอะไรไปจากผู้เล่นตัวเล็กๆ ไม่ต้องบอกว่าคุ้นเพื่อรักษาน้าใจก็ได้ต่อให้นายไม่รู้จักมันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก” จื่อหลานหลิ่วเหนียนยักไหล่เขาได้แต่ยิ้ม เธอสองคนถือเป็นหนึ่งในเจ็ดผู้เล่นหลักแห่งห้วนเฉิง แต่พวกเธอดันพูดว่าตนเองเป็นแค่ผู้เล่นตัวเล็กๆไม่มีบทบาทสำคัญ ! ? ใครมันจะไปเชื่อ!ซีเย่โหยวฉวงก้าวมาข้างหน้าและมองมายังเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า: “หล่อมาก งานดีใช้ได้ฉันขอหิ้วนายกลับไปด้วยได้มั้ย?”“แค่ก ~”เย่ฮวา แทบจะสำลัก นี่เธอไม่ได้ดูคนที่แค่ใบหน้าใช่มั้ย? ถึงจะบอกว่าใบหน้าหล่อเหลา แต่น้าหนักตัวเขาก็ 130จิน[1] ส่วนเธอเป็นแค่ผู้หญิงร่างกายบอบบาง แล้วจะแบกเขากลับไปได้หรอเขารีบยื่นแขนโค้ง จากนั้นก็โอบรัดตัวเอง เป็นการแสดงออกว่าห่วงเนื้อห่วงตัว: “ไม่เอา~”จื่อหลานหลิ่วเหนียนที่อยู่ถัดจากด้านหลัง ซีเย่โหยวฉวง จู่ๆก็หัวเราะ “พรวด~” ก่อนจะพูดว่า: “พวกเธอสองคนไหวมั้ยเนี่ย ? ซีเย่ คงไม่มีปัญหา แต่สำหรับอีเย่กู่โจว
