นจึงไม่ดีที่จะอยู่ที่นี่เพราะอาจต้องจบชีวิตได้กู่เฉินมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชาและถามว่า “เจ้าเป็นใคร ? ”เมื่อมองไปที่ดวงตาสง่าผ่าเผย เย่ฮวาก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าชายชรานิสัยแย่ที่เพิ่งอาบน้ามาจะเป็นเบาะแสลับเย่ฮวา จึงตอบไปว่า: “ผมมาจาก เมืองชิงสุ่ย … ”“บูม! ~”กู่เฉินทุบพนักพิงข้างๆเขาและพูดว่า “เจ้ามาที่นี่เพื่อจับข้ากลับไปที่เมืองชิงสุ่ยใช่หรือไม่?”“ผมก็แค่……”“เจ้าราชาช่างต่าช้าจริงๆ เรื่องผ่านมานานกว่า 70 ปีแล้วเขาก็ยังไม่คิดจะปล่อยข้า!”“เดี๋ยวก่อน! ผมมีบางอย่างจะพูด… ”“เจ้ามัวรีรออะไร! ชักดาบออกมา! แล้วเรามา… ”“ช้าก่อน!”แม้ว่าเย่ฮวาจะไม่ต้องการขัดจังหวะอีกฝ่าย แต่เมื่อเรื่องมันมาถึงจุดนี้ เขาก็จำเป็นจะต้องขัดจังหวะ เพราะถ้าไม่ทำตอนนี้ บางทีเขาอาจไม่มีโอกาสอีก“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับคุณ ผมเป็นนักผจญภัยในเมืองชิงสุ่ย ได้ยินมาว่ามีผู้ถ่ายสอดทักษะปรุงยาเลือดอยู่ภายในหุบเขาเมฆาอัคคี ดังนั้นผมจึงออกมาเพื่อตามหาผู้ชี้แนะ”ความดุร้ายในแววตาของ กู่เฉิน ลดลงเล็กน้อย ขณะที่สำรวจเเย่ฮวาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดว่า: “นับแต่สมัยโบราณนักปรุงยาไม่ใช่สายอาชีพที่ดีนัก ต่างจากช่างตีเหล็กช่างตัดเย็บที่เป็นอาชีพที่ดีที่สุด งานของพวกเขาสามารถใช้ประกอบการทำมาหากินได้ หากสามารถสร้างอุปกรณ์ที่ปราณีตมีประสิทธิภาพ มีฝีมือในการสร้างดาบที่แข็งแกร่งหายาก รวมไปถึงเครื่องประดับที่ล้าค่า อาจทำให้ราชาโปรดปรานต
