บรางวัลให้ ดังนั้นสำหรับนักปรุงยาก็เป็นเพียงอาชีพไร้ประโยชน์ที่หมกมุ่นอยู่กับพืชสมุนไพร”เย่ฮวา หัวเราะเบาๆ : “ผมไม่สนใจอาชีพเหล่านั้น ผมแค่อยากเป็นนักปรุงยา ไม่ว่าใครจะคิดยังไงจะมองยังไงก็ช่าง ตราบใดสิ่งที่ผมทำมันสามารถช่วยชีวิตคนอื่นไว้ได้แค่นั้นมันก็ถือว่าดีพอแล้ว”สิ่งที่เอ่ยออกไปอันที่จริงมันก็มาจากใจเขา ปกติเจ้ากวาจื่อก็ชอบมาไถโพชั่นจากตน หลังจากที่เขาปรุงยาได้เจ้านั่นก็ต้องยิ้มแน่กู่เฉิน พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: “ความตั้งใจของเจ้านับเป็นสิ่งที่ดี ข้าเองก็เบื่อที่นี่แล้ว เจ้าสนใจจะมาเป็นเด็กฝึกหัดของข้าหรือไม่?”เขาตกตะลึงไปพักหนึ่ง แต่ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้สอนถ่ายทอดอาชีพรอง แล้วแบบนี้จะถ่ายทอดทักษะให้เขาได้งั้นเหรออย่างไรก็ตามอีกฝ่ายเป็นนักปรุงยาที่เมืองชิงสุ่ยต้องการตัว ด้วยสูตรปรุงยาหายาก ถ้าเขาสามารถกลายเป็นเด็กรับใช้ ย่อมต้องเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย เมื่อเย่ฮวาพิจารณาแล้ว ก็พูดขึ้น: “คุณยอมรับผมเป็นเด็กฝึกงานงั้นหรอ ? ”กู่เฉิน ถอนหายใจ: “แม้ว่าเจ้าจะโง่เล็กน้อย แต่ก็แข็งแกร่งอดทนใช้ได้ ทว่ามันยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะมาที่นี่ แต่ด้วยความแน่วแน่และความกล้าหาญ เจ้าก็พอจะมีคุณสมบัติเป็นผู้ติดตามเด็กฝึกหัด”ให้ตายเถอะ! ชายชรานิสัยแย่ดูเหมือนจะมีความมั่นใจสูง~ หาว่าเราโง่ คุณใช้อะไรมาคำนวณวัดตัดสิน IQกันฮ๊ะ!! มาเทียบกันแล้ว IQ ของฉันมีเยอะกว่าคุณเป็นร้อยเท่าเฟ้ยยย !!!ถึงกระนั้นเย่ฮวาก็ยังพยา
