ท่ามกลางสายฝน ร่างเล็กๆ เพรียวบางที่เดินผ่านช้าๆทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเด็กสาวผู้งดงามรายนี้แต่ไม่มีใครได้ทันสังเกตว่าประกายในแววตาของเธอหายไปราวกับหัวใจที่แตกสลายเย่ฮวาไม่อาจควบคุมแรงปรารถนาในหัวใจ เขาก้าวไปด้านหน้าเพื่อโอบกอดเด็กสาวตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนให้แน่นๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปทันทีที่เขาปล่อยมือเด็กสาวเอนศีรษะซบลงที่หน้าอกของเขา พร้อมกับกระซิบเบาๆ ว่า ” เจ้าบื้อ ถึงยังไงสักวันเราก็ต้องจากกัน ”เย่ฮวาหลับตาลงเบาๆ ขณะที่น้าตาไหลออกมาอาบแก้ม“ฉันปรารถนาที่จะอยู่กับเธอตลอดไป ทำไมพระเจ้าถึงกำหนดโชคชะตาแบบนี้ให้กับเรา! ”” ฉัน… ” ร่างกายของเด็กผู้หญิงค่อยๆ เลือนราง เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมกับจูบลงบนริมฝีปากของฉัน จากนั้นร่างกายเธอก็เริ่มสลายไป” ไม่!!! ” เย่ฮวาพยายามไขว่คว้า แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้ภาพรอบตัวทุกอย่างกลายเป็นมืดมน ระหว่างเสียงกระซิบของเธอดังขึ้น ” ฉันรักนาย ” จากนั้นก็ไม่มีเสียงใดๆหลงเหลือภายในหู” อ๊ากกก~~~ ” เสียงคำรามที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวสะท้อนอยู่รอบตัว น้าตาแห่งความอาลัยไม่อาจระงับเอาไว้ได้หากมีเธอคอยอยู่เคียงข้างกายเขา มันจะดีแค่ไหน….…ในที่สุดเขาก็ตื่น!ท่ามกลางราตรีที่มืดมน ภายใต้ความฝันอันมืดมิดหลังจากที่ถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เย่ฮวาก็อาบน้า ก่อนจะเอนกายลงบนเตียงที่พอเปิดออก จะพบกับหมวกสีเงินเต็มใบ ระหว่างนั้นเย่ฮวาก็อดที่จะมองไปยังหมวกใบนั้นไม่ได้
