เพราะหลายสิ่งมันยังคงตราตรึงในความทรงจำ” เจ้าบื้อ นายอยู่บ้านทุกวันไม่เบื่อเลยใช่ไหม ” เสี่ยวหยู่ ถามข้างๆ ด้วยรอยยิ้มเย่ฮวา ยักไหล่ตอบ : ฉันจะเบื่อบ้านตัวเองได้ยังไง อีกอย่างฉันก็ขี้เกียจออกไปข้างนอกเสี่ยวหยู่ เอื้อมมือไปกดที่แป้นคีย์บอร์ด เปิดเว็บไซต์ก่อนยกนิ้วชี้ไปที่หน้าจอ พร้อมกับบอกเขาว่า ” ฉันได้ยินว่า บริษัท หยุนเฉิน ได้พัฒนาเกมที่สุดยอดขึ้นมา เราลองมาเล่นหน่อยเอามั้ย ”เย่ฮวามองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ตัวเขาไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเกมมากนัก แต่เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของเสี่ยวหยู่ เย่ฮวาจึงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม” ก็ได้ แต่ฉันไม่ค่อยเป็นงานนะ ” ฉันลูบหัวเสี่ยวหยู่เบาๆเสี่ยวหยู่อดที่จะยิ้มไม่ได้ ” นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน แต่ถ้าเป็นเรื่องเล่นเกม ฉันสามารถสอนนายได้ ”ได้ยินแบบนั้น เย่ฮวาก็พยักหน้ารับ พร้อมตอบกลับไปว่า ” อาจารย์โปรดชี้แนะด้วย~ ”“เฮ้ยๆ ~”…เย่ฮวาค่อยๆ สัมผัสกับหมวก ถึงแม้จะเออออตามเสี่ยวหยู่ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันยากเกินกว่าจะทำใจยอมรับอย่างไรก็ตาม เมื่อเกิดมาเป็นคนก็ต้องรักษาสัจจะที่เคยให้ไว้!” ติ๊งน๊อง ติ๊งน๊อง… ”เสียงออดประตูที่ดังขึ้นดึงเย่ฮวากลับมาจากห้วงความคิด นี่มันยังตีห้าอยู่ ใครมันถ่อสังขารมาหาเขาแต่เช้าแบบนี้เย่ฮวารีบก้าวไปที่ประตูและเปิดออก ทันทีที่ตามองเห็นอีกฝ่ายเขาก็แทบจะกระอักเลือดออกมาที่หน้าประตูมีผู้ชายสภาพหัวรุงรังราวกับรังนก สวมแจ็กเกตหนัง ท
