สาวนาย! ”กวาจื่อ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า ” จริงๆ ที่ฉันมานี่เพราะมีเรื่องจะคุยกับนาย ”เย่ฮวามองตรงไปยัง กวาจื่อ และถามว่า ” มีอะไรงั้นหรอ? ”กวาจื่อ หยิบหมวกสีเงินเต็มใบออกมาจากด้านหลังพร้อมกับพูดขึ้นว่า ” นายรู้ไหมว่านี่คืออะไร? ”เย่ฮวา ตอบไปว่า ” เจ้านี่คือหมวกที่ใช้เข้าเกม ‘หลิงเกิง’ ที่สร้างขึ้นโดยบริษัทหยุนเฉิน เมื่อสามเดือนที่แล้ว ”” ถูกต้อง~ ฉันไม่นึกเลยว่านายจะรู้เรื่องรู้ราวกับเขาด้วย! ”กวาจื่อ ใช้มือตบหมวกเชื่อมต่อเกมเบาๆ แล้วพูดต่ออีกว่า ” จริงๆ แล้วฉันก็แค่จะมาบอกว่าฉันคิดจะเล่นเกมนี้แต่หอพักของมหาลัยไม่มีสัญญาณ … ”” ดังนั้น? ”” ดังนั้น… ” กวาจื่อ เข้าสวมกอดและร่าร้อง ” นายได้โปรดอนุญาตให้ฉันอยู่ที่นี่ด้วยนะ! ฉันสัญญาว่าฉันจะทำทุกอย่างที่นายบอก นายพูดหนึ่งฉันจะไม่มีทางว่าสองนายสั่งให้ฉันไปตะวันออกฉันก็จะไม่มีวันไปทางตะวันตก ”ในเวลานี้ป้าที่อยู่ห้องถัดไปก็กลับมาพอดี เธอจ้องมาทางเย่ฮวาและกวาจื่อด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยาม ทำให้เขาต้องเปิดประตูบ้านพร้อมกับดึงกวาจื่อเข้ามา และวินาทีนั้นเขาก็เหมือนจะได้ยินเสียงป้าพูดแว่วๆ ว่า พวกเกย์~ใบหน้าของเย่ฮวาเริ่มบิดเบี้ยว ขณะที่ดันกวาจื่อออกไป ” ถึงยังไงก็ยังเหลือห้องว่าง ดังนั้น นายจะย้ายเข้ามาอยู่ก็ได้ แต่เมื่อย้ายเข้ามาแล้วช่วยอย่าส่งเสียงแปลกๆ ในตอนกลางคืนก็พอ! ”“แน่นอน! ”กวาจื่อ ตอบรับเสียงดัง เดินเข้าไปพร้อมกระเป๋าเย่ฮวาจำ
