ราะเขาชอบจางซิ่วเอ๋อมากกว่า เขาถึงกับนำกล่องของขวัญมาให้ ต่อให้มองอย่างไรก็ไม่ทราบว่าสิ่งใดอยู่ข้างใน แต่อย่างไรมันก็คือกล่อง แน่นอนว่าราคาของมันย่อมไม่ธรรมดา”
“นี่ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น แค่คุณชายฉินดีดเศษขยะออกมาจากตัวของเขา แค่นั้นก็มีค่าตั้งมากมายเท่าไหร่!”
“ใช่แล้ว ใช่ จางซิ่วเอ๋อมีความสามารถจริง ๆ”
โทสะของจางอวี่หมินยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ ในเวลานี้ นางไม่สามารถจะอดกลั้นมันได้อีกต่อไป นางมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความโกรธก่อนจะตะโกนเสียงดัง “นังจางซิ่วเอ๋อ เจ้ากล่าวเรื่องไม่ดีของข้าให้คุณชายฉินฟังหรือไร?”
“ข้าว่าแล้ว นังแพศยา เจ้าคงใช้วิธีน่ารังเกียจเพื่อหลอกล่อคุณชายฉิน!” จางอวี่หมินตะโกน
ในเวลานี้จางซิ่วเอ๋ออยากจะเคาะศีรษะจางอวี่หมินดูจริง ๆ ว่าด้านในมีอะไรอยู่หรือไม่
คนผู้นี้โง่เขลานัก โง่อย่างแท้จริง และยังโง่ที่หลอกตนเอง
“ท่านอาเล็ก ท่านไร้ยางอายที่ไปเกลี้ยกล่อมคุณชายฉิน และตอนนี้ท่านกำลังอับอายจึงกล่าวโทษข้า! หากท่านไม่ละอาย ข้าก็อับอายแทนแล้ว!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา
จางอวี่หมินทั้งอับอายและโกรธจัด “นังซิ่วเอ๋อ นังสารเลว!”
เมื่อกล่าวเช่นนั้น จางอวี่หมินพุ่งตัวไปด้านหน้า ดูเหมือน
