นางต้องการจะกระชากศีรษะของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินด้วยสายตาเย็นชา “ท่านอาเล็ก ท่านกำลังคิดต่อสู้กับข้างั้นหรือ?”
จางอวี่หมินตกตะลึงไปชั่วขณะ มือที่เคลื่อนไหวหยุดชะงักลงเล็กน้อย
ทันใดนั้นนางจึงพบว่าตนเองไม่สามารถทะเลาะกับจางซิ่วเอ๋อได้ การเคลื่อนไหวของนางไม่อาจต่อสู้กับจางซิ่วเอ๋อได้…
“ท่านอาเล็ก! ท่านไม่ต้องกังวล! ข้าจะช่วยท่านเอง!” จางเป่าเกินกล่าวเสียงดังก่อนจะเดินกะเผลกออกมา
“จางซิ่วเอ๋อ เจ้าคิดทำอะไรท่านอาเล็กของข้า? ขอโทษท่านอาเดี๋ยวนี้! มิฉะนั้นข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปโดยง่าย!” จางเป่าเกินกล่าวด้วยน้ำเสียงดุร้าย
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเขาโดยไม่พูดอะไร นางเหลือบตามองขาของจางเป่าเกินอย่างจงใจ
คนอื่น ๆ ย่อมไม่สนใจว่าดวงตาของจางซิ่วเอ๋อจะมองสิ่งใด แต่หัวใจของจางเป่าเกินอ่อนไหวยิ่ง แม้จางซิ่วเอ๋อจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่จางเป่าเกินก็รับรู้ถึงรังสีเย้ยหยันของจางซิ่วเอ๋อได้
ขณะนี้ เขาเดินกะเผลกไปด้านหน้า ก่อนจะเหยียดแขนออกไปผลักร่างของจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้หลบ นางล้มลงไปด้านหลังอย่างจงใจ ก่อนจะมองจางเป่าเกินด้วยดวงตาแดงก่ำ “พี่ชาย เรามีเรื่องบาดหมางต่อกันงั้นหรือ? เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้?”
