เมื่อจางเป่าเกินเห็นจางซิ่วเอ๋อแสดงออกเช่นนี้ เขาก็คิดว่าจางซิ่วเอ๋อหวาดกลัวจึงรู้สึกภูมิใจขึ้นมา
ฮึ่ม อย่างไรก็ตามนางก็ยังคงเป็นสตรีคนหนึ่ง และนางยังหวาดกลัวเมื่อเขากระทำเช่นนี้
เมื่อคิดเช่นนี้ จางเป่าเกินเยาะเย้ยและกล่าวต่อ “จางซิ่วเอ๋อ ต้องขอโทษด้วย ให้ท่านย่ากับท่านอาเล็กอยู่กับเจ้าแล้วกัน ขอให้เจ้าโชคดี แล้วหลังจากนี้ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป!”
เพียงแค่รอให้แม่เฒ่าจางและจางอวี่หมินมาอยู่ที่นี่ แล้วเขาก็จะได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง
“ใช่! เจ้าต้องให้ข้าย้ายเข้ามาอยู่! ไม่อย่างนั้นเรื่องไม่จบแน่!” แม่เฒ่าจางกล่าวสนับสนุนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างขุ่นเคือง “ข้าสร้างบ้านหลังนี้มาอย่างยากลำบาก มันยากสำหรับแม่ม่ายตัวน้อยเช่นข้า แล้วเหตุใดจึงไม่คิดปล่อยข้าไปเสียที? พวกท่านคิดจะฆ่าข้าให้ตายเลยหรือไร?”
จางซิ่วเอ๋อมองบ้านของตนเองทั้งน้ำตา ก่อนจะกล่าวต่อ “หากท่านต้องการบ้านหลังนี้จริง ๆ ข้าจะทุบตีตนเองให้ตายอยู่ที่นี่! เพื่อเป็นอนุสรณ์ความรักของท่านย่า!”
ดวงตาของแม่เฒ่าจางแปรเปลี่ยนไป คราวแรกนางอับอายเกินกว่าจะพูดว่านางต้องการบ้านของจางซิ่วเอ๋อ นางจึงทำได้เพียงแค่บอกว่าต้องการมาอาศัยอยู่ด้วยบ้
