ยฉิน…
จากความเข้าใจของจางซิ่วเอ๋อที่มีให้คุณชายฉิน นางรู้สึกว่าคุณชายฉินย่อมไม่วางตัวกับผู้อื่นง่าย ๆ และไม่คิดร่วมโต๊ะกับผู้ใดแน่นอน
จากนั้น ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองคุณชายฉิน แม้เขาจะไม่ทราบสถานะของคุณชายฉิน แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าคุณชายฉินผู้นี้ต้องมีภูมิหลังที่ดีแน่นอน
เขาขยับริมฝีปากอย่างต้องการจะทักทายคุณชายฉิน ทว่าเขาไม่สามารถกล่าวคำนั้นออกไปได้
ไม่มีเหตุผลอื่นใด แต่เพราะความสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดของคุณชายฉินทำให้ผู้ใหญ่บ้านซ่งรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
เขามองเถ้าแก่เฉียนและเห็นว่าแม้แต่เถ้าแก่เฉียนยังไม่แม้แต่จะทักทายให้คุณชายฉินมานั่งตรงนี้ เช่นนั้นเขาจึงไม่กล้าพูดเช่นกัน
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอย่างประหม่า “ท่านคงเห็นแล้วว่าวันนี้มีแขกมากมายอยู่ที่นี่ และข้าคงไม่อาจมอบความบันเทิง…”
เมื่อจางซิ่วเอ๋อต้องกล่าวเช่นนี้ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความประหม่า
คุณชายฉินหรี่ตาลง “เจ้ากำลังคิดขับไล่แขกหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อรีบส่ายศีรษะและตอบว่า “ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้น” แม้นางจะบอกว่าเป็นเศษเสี้ยวความคิดในใจก็ตาม แต่นางต้องการจะทดสอบอะไรบางอย่างของคุณชายฉินด้วย สุดท้ายนางจึงไม่สามารถกล่าวออกไปได้อย่างชัดเจนนัก
นางหวัง
