งอวี่หมิน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า
ไม่ต้องกล่าวเลยว่าคุณชายฉินจดจำจางอวี่หมินได้อย่างไร เขาจดจำกลิ่นแป้งร่ำชั้นเลวของนางได้
จางอวี่หมินรู้สึกดีใจมากที่ได้ยินเช่นนั้น “คุณชายฉิน ข้าทราบอยู่แล้วเจ้าค่ะว่าท่านจะไม่มีวันลืมอวี่หมิน!”
“คุณชายฉิน โปรดเข้ามาข้างในก่อนเถิด” จางอวี่หมินมองคุณชายฉินก่อนจะกล่าวนำเขาเข้าไปในบ้าน
นางเพิ่งสังเกตได้ว่ามีคนจำนวนมากกำลังมองมาที่คุณชายฉิน ฮึ่ม ไม่เป็นไรหรอก หากคุณชายฉินไม่ปรากฏตัว แต่เมื่อคุณชายฉินปรากฏตัวแล้ว เขาต้องเป็นของนางเท่านั้น นางไม่ต้องการให้ผู้อื่นยื่นหูยื่นตามามองคุณชายฉิน
จางซิ่วเอ๋อจ้องจางอวี่หมินด้วยดวงตาเบิกกว้าง
จางอวี่หมินทำตัวสนิทสนมเกินไปหรือไม่? นี่คือบ้านของข้า! จางอวี่หมินไร้ยางอายเพียงใดที่คิดว่าการสร้างความบันเทิงให้คุณชายฉินคือหน้าที่ของตนเอง?
คุณชายฉินเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อพลางอมยิ้ม จากนั้นจึงพยักหน้าให้จางอวี่หมิน และเดินตามนางเข้าไปในบ้าน
จางซิ่วเอ๋อจึงโกรธจัดแล้วในขณะนี้
แม่เฒ่าจางมองดูภาพนี้ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพึมพำในใจ อืม ลูกสาวของข้านั้นยอดเยี่ยมยิ่งกว่านังตัวขาดทุนอย่างจางซิ่วเอ๋อมาก นางไม่สนใจเพียงเงินเล็กน้อ
