ก่ร้านเฉียน
ส่วนอีกสองคนที่ตามมาคงจะเป็นเสี่ยวเอ้อของอิ๋งเค่อจวี
เถ้าแก่เฉียนเดินเข้ามา เขาเป็นคนสุภาพ ทันทีที่เข้ามา เขารับรู้ได้ว่าบรรยากาศไม่ปกติ แต่เขาก็ยังกล่าวกับจางซิ่วเอ๋อโดยที่สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “สาวน้อยซิ่วเอ๋อ ข้าได้ยินว่าวันนี้เจ้าย้ายบ้านใหม่ เช่นนี้จึงมาร่วมฉลองสักหน่อย ไม่รู้ว่าจะช้าไปหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าเถ้าแก่เฉียนจะมาที่หมู่บ้านของนาง นางเพิ่งกล่าวถึงมันไปอย่างไม่เป็นทางการนักตอนที่กำลังซื้อของ ทว่าเถ้าแก่เฉียนกลับจริงจังกับเรื่องนี้อย่างมาก
เมื่อแขกมาถึงบ้านแล้ว ไม่มีเหตุผลใดที่จางซิ่วเอ๋อจะไม่มอบความบันเทิงให้แก่พวกเขา
นางไม่สนใจแม่เฒ่าจางและคนอื่น ๆ ก่อนจะรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว “ท่านลุงเฉียน เดี๋ยวข้าจะให้คนมาจัดโต๊ะให้นะเจ้าคะ”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งเริ่มจดจำได้ลาง ๆ ว่าแขกผู้นี้คือใคร เขาพลันขยิบตาให้กับคนบนโต๊ะซึ่งเป็นหลานชายของเขาเอง ชายคนนั้นจึงรีบถอยออกไปจนพ้นทาง
แล้วผู้ใหญ่บ้านซ่งก็กล่าวขึ้น “หากท่านไม่รังเกียจ เชิญนั่งร่วมโต๊ะกับข้าตรงนี้ได้”
เถ้าแก่เฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ด้วยคิดว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับประทานอาหาร ความจริงแล้วเขามาเพื่อพูดคุยกับจางซิ่วเอ
