๋อ และปฏิบัติตามธรรมเนียมท้องถิ่นเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลนัก ดังนั้นเขาจึงยิ้มและนั่งลง
ขณะที่เขานั่งลง เขาหันไปหาบรรดาเสี่ยวเอ้อพร้อมกล่าวว่า “แล้วพวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่? รีบไปขนของลงมา!”
เสี่ยวเอ้อทั้งสองตอบรับทันที พวกเขาจึงวิ่งไปหยิบของลงจากรถม้า
อย่างแรก มีถุงกระดาษใส่ขนมลูกกวาดชนิดต่าง ๆ มากกว่าหนึ่งโหล มีทั้งใบใหญ่และเล็ก
ยังมีเสื้อผ้าที่ขนย้ายมายังบ้านหลังเดียวกันนี้ ที่มากพอทำเอาผู้คนรับชมตาถลน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งยืนอยู่ตรงนั้น เขาจึงถามขึ้นว่า “ท่านเป็นเถ้าแก่เฉียนแห่งอิ๋งเค่อจวีใช่หรือไม่? ข้าไม่รู้ว่าท่านกับจางซิ่วเอ๋อ…”
เถ้าแก่เฉียนหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ข้ากับจางซิ่วเอ๋อมีสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดังนั้นข้าจึงถือว่าซิ่วเอ๋อเป็นหลานสาว”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ แววตาของพวกเขาถึงกับเบิกกว้าง
ก่อนที่เถ้าแก่เฉียนจะกล่าวเช่นนั้น มีหลายคนคิดคดว่าเขามีความสัมพันธ์กับจางซิ่วเอ๋ออย่างผิดที่ผิดทาง
แต่เมื่อได้ยินเถ้าแก่เฉียนกล่าวเช่นนี้ ก็ยังมีบางคนที่คิดเรื่องนี้อยู่
ตอนนี้แม่เฒ่าจางไม่สนใจที่จะโต้เถียงกับจางซิ่วเอ๋ออีกต่อไป
นางขยับเข้าไปใกล้จางอวี่หมินพร้อมกระตุกชายเสื้อของจางอวี่หมินเบา ๆ “ข้า
