าซิ่วเอ๋อเป็นคนกตัญญู! ส่วนย่าหรือลุงใหญ่อะไรก็ตาม ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะมีสิทธิ์กล่าวเช่นนั้น!”
“จางซิ่วเอ๋อกตัญญูต่อบิดามารดาของนาง! แต่ไม่ได้กตัญญูต่อแม่ของข้า!” จางอวี่หมินกล่าวอย่างไม่พอใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางชุ่ยฮวาจ้องจางอวี่หมินอย่างตรวจสอบ
“โอ้ เมื่อครู่เจ้ายังกล่าวว่าแม่ของเจ้า จึงต้องเป็นเจ้าที่แสดงความกตัญญู! ข้าว่าหน้าตาของเจ้าก็ไม่เลวเลย หากจะเอาไปขายแลกเงิน ก็คงไม่ยากนัก!” หยางชุ่ยฮวากล่าวออกมาอย่างเจ็บแสบ
แม่เฒ่าจางกล่าวถ้อยคำสาปแช่ง “เจ้ายังมีคุณธรรมอยู่หรือไม่ ผู้ใดกันที่จะอยากเอาลูกสาวไปขายแลกกับเงิน!”
“เจ้าทนไม่ได้ที่ข้ากล่าวเช่นนี้ แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่คิดถึงตอนที่เจ้านำซิ่วเอ๋อไปขายแลกกับเงินล่ะ? ซิ่วเอ๋อไม่มีแม่งั้นหรือ?” หยางชุ่ยฮวามองแม่เฒ่าจางอย่างเหยียดหยาม
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านคงต้องตัดสินใจแทนข้าแล้ว จางซิ่วเอ๋อมีหยางชุ่ยฮวาคอยให้ท้าย จึงกล้าที่จะรังแกลูกสาวของข้า อีกทั้งนางยังไม่เชิญข้าร่วมรับประทานอาหารมื้อนี้อีกด้วย!” แม่เฒ่าจางไม่สามารถโต้เถียงกับหยางชุ่ยฮวาได้ ดังนั้นนางจึงหันไปหาผู้ใหญ่บ้านซ่งแทน
ใบหน้าของผู้ใหญ่บ้านซ่งกระตุกเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้น? เดิมทีจางซิ่วเอ๋อ
