ไม่กตัญญู วันนี้เจ้าอยู่ตรงหน้าผู้คนมากมายแล้ว ค้นดูในจิตใจของเจ้าเถิดและกล่าวออกมาว่าซิ่วเอ๋อกตัญญูหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อมองหยางชุ่ยฮวาอย่างซาบซึ้ง
หยางชุ่ยฮวาต้องการล้างตราบาปในชื่อของนาง
คำบางคำนั้นไม่เหมาะสมที่นางจะพูด ต่อให้เป็นความจริงก็ตาม สุดท้ายแล้วผู้อื่นจะคิดว่านางทำผิด แต่สำหรับหยางชุ่ยฮวากล่าวว่านางเป็นเพียงแม่ม่ายที่น่าสงสาร อีกทั้งยังกตัญญูมาก แต่กลับต้องถูกรังแกจากผู้อื่น
จางต้าหูเงยหน้าขึ้น เขากำลังจะอ้าปากพูด
แม่เฒ่าจางตะโกนทันที “จางต้าหู ข้าคือแม่ของเจ้า จางซิ่วเอ๋อมันไม่เชื่อฟังข้าเช่นนี้ เจ้าก็ทราบดีแก่ใจ! คิดให้ดีก่อนจะกล่าว!”
หยางชุ่ยฮวาพ่นลมหายใจเย็นชา “ใช่แล้ว เจ้าต้องคิดให้ชัดเจน อย่าโดนคนบ้าหลอกลวงได้! หากวันนี้เจ้ากล่าวว่าซิ่วเอ๋อไม่กตัญญู ข้าก็จะให้ซิ่วเอ๋อปล่อยครอบครัวของเจ้าไป ไม่ต้องสนใจสิ่งใดอีก อีกทั้งนางก็ไม่ต้องเอาอาหารไปส่งและช่วยเจ้าดูแลลูกชาย!”
เมื่อจางต้าหูได้ยินเช่นนี้ เขาเผยความประหม่าเล็กน้อย ในที่สุดจึงกล่าวคำ “จางซิ่วเอ๋อเป็นคนกตัญญู”
ทันทีที่หยางชุ่ยฮวาได้ยิน นางระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมปรบมือ “เจ้าได้ยินแล้วหรือยัง? บิดาของจางซิ่วเอ๋อกล่าวคำเอง ว่
