ให้เจ้าเข้ามายุ่ง!” แม่เถาเผยสีหน้าเย็นชาพร้อมกับตะโกนออกมาทันที
“ป้าสาม ข้าแต่งงานแล้ว และข้ามิใช่คนของตระกูลจางอีกต่อไป” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างเย็นชา
จางต้าเหอมองจางต้าหูอย่างไม่พอใจ “ต้าหู ข้าเพิ่งให้โอกาสซิ่วเอ๋อที่จะแสดงความกตัญญูต่อแม่ของเรา ดูความคิดของเด็กผู้นี้เอาเถิด ดีกับผู้อื่นทุกคน แต่ไม่คิดกตัญญูต่อครอบครัว! ไม่เคารพผู้อาวุโส”
อะไรกัน? อะไรที่เรียกว่าไม่กตัญญู? ใครดูหมิ่นผู้อาวุโส? ดูเหมือนว่าซิ่วเอ๋อจะกระทำเช่นนั้นจริง ๆ หากฟังโดยผิวเผิน แต่หากมองดูให้ดีแล้วจะทราบว่าไม่ใช่
ในยุคสมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องมีความผิดอื่น ๆ เพียงแค่ไม่กตัญญูต่อครอบครัว ความผิดนี้สามารถผลักให้บุคคลนั้นร่วงหล่นลงเหวได้อย่างง่ายดาย
จางต้าเหอกล่าวออกมาราวกับนางทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่ง
“ลูกกตัญญู แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่สร้างบ้านให้แม่ตัวเอง?” หยางชุ่ยฮวากล่าวอย่างประชดประชัน
หยางชุ่ยฮวามองทุกคนแล้วกล่าวว่า “ทุกคนจะเป็นคนตัดสินเองว่าหลานสาวผู้นี้กตัญญูหรือไม่ หากว่านางไม่กตัญญู แม่ของนางย่อมตายตกไปนานแล้ว และเป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะให้กำเนิดเด็กชายได้!”
สายตาของหยางชุ่ยฮวาจ้องมองจางต้าหู “จางต้าหู มีคนตะโกนบอกว่าลูกสาวเจ้า
