ละจางอวี่หมิน
สำหรับจางต้าหู เขาทำได้เพียงก้มศีรษะลงขณะเดินตามแม่เฒ่าจางมาตลอดทาง ดูเหมือนว่าจางต้าหูจะไม่ได้อยากมาที่นี่ แต่ในเวลานี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินตามแม่เฒ่าจาง
จางต้าหูไม่ได้อยากจะมาร่วมงานเลย
จางซิ่วเอ๋อบอกเขาว่าหากจะมาร่วมรับประทานอาหารก็มาได้ แต่หากไม่อยากมา นางจะไปส่งอาหารให้ในภายหลัง
ในความคิดของจางต้าหูนั้น จางซิ่วเอ๋อย่อมไม่ตระหนี่ต่อเขาแน่นอน หากนางต้องการแจกจ่าย นางก็จะแจกจ่ายออกไปอย่างทั่วถึง
แล้วเหตุใดเขาจึงต้องรีบร้อนมาร่วมรับประทานอาหารกับคนเหล่านี้กันล่ะ?
แต่ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ช่วยไม่ได้ แม่เฒ่าจางร้องไห้บอกกล่าวให้เขามาที่บ้านของจางซิ่วเอ๋อเพื่อรับประทานมื้อเย็น จางต้าหูไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องปฏิบัติตามอย่างไม่เต็มใจ
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วทันทีที่คนเหล่านี้เข้ามา นางไม่ได้เชิญชวนแม่เฒ่าจางมารับประทานอาหาร เหตุใดแม่เฒ่าจางจึงทำหน้าใหญ่เข้ามาร่วมงานโดยไม่ได้รับเชิญเช่นนี้?
แม่เฒ่าจางมองไปรอบ ๆ และเห็นว่าไม่มีที่ว่างให้นางนั่ง
นางจึงเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะที่ใกล้ที่สุด
นางไม่ใช้ตะเกียบ เพียงแค่เอื้อมมือออกไปแล้วคว้าไก่ชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากของตัวเอง ก่อนจะพ่นลมหายใจอย่างหยาบคาย “บัด
