ซบ ช่างจืดชืดเสียจริง!”
เมื่อกล่าวจบ แม่เฒ่าจางยังยื่นมือออกไปอีกครั้งเพื่อชิมอาหารบนโต๊ะ
ถึงตอนนี้ บางคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะเริ่มเบื่อหน่ายกับการรับประทานอาหารแล้ว
แม้อาหารเหล่านี้จะอร่อยมากเพียงใด แต่แม่เฒ่าจางยังไม่ได้ล้างมือ และยังหยิบของกินบนโต๊ะอย่างน่าเกลียด แล้วเช่นนี้ผู้ใดเล่าจะกินต่อได้?
“มองอะไร? ไสหัวออกไปซะ หากไม่กินก็รีบออกไป ข้าจะได้นั่ง!” แม่เฒ่าจางตะโกน
ในเวลานี้ เมื่อเห็นของอร่อยมากมาย แม่เฒ่าจางก็ลืมที่จะตำหนิจางซิ่วเอ๋อ คราวแรกนางคิดว่าเพียงจะกินสักสองสามคำ แล้วจึงค่อยดุด่าต่อ
บางคนไม่สามารถอดทนได้ จึงลุกขึ้นอย่างรังเกียจ แม่เฒ่าจางปัดก้นตนเองสองสามครั้งก่อนจะนั่งลง
เมื่อแม่เถาเห็นเช่นนี้ นางจึงเดินเข้ามาหาแม่เฒ่าจางและกล่าวกับสือโถว “สือโถว เจ้าอยากกินอะไร?”
“ท่านแม่ ข้าอยากกินเนื้อชิ้นนั้น” สือโถวจ้องมองเนื้อกระต่าย
แม่เถาเอื้อมมือออกไปหยิบเนื้อในจาน ดูเหมือนว่านางจะหยิบยกมันไปทั้งจาน
แม่เฒ่าจางตะโกน “ข้ายังไม่ได้กิน!” กล่าวจบ แม่เฒ่าจางก็หยิบมันขึ้นมา
นางหยิบเนื้อขึ้นมาเต็มกำมือ ขณะที่ในจานของตนเองก็มีปลาตัวใหญ่วางอยู่
แม้แม่เถาจะไม่พอใจ แต่นางก็ยังหยิบเนื้อกระต่ายที่เหลืออีกครึ่งส่
