งให้สือโถว
สือโถวไม่ทราบเลยว่าเขาล้างหน้าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยขี้เถ้า มีคราบน้ำตาเป็นวงกลม ทั้งยังเปรอะเปื้อนไปด้วยขี้มูก เขาดูดน้ำมูกเข้าปากก่อนจะถูใบหน้าไปมา และเริ่มกินเนื้อกระต่าย
คนที่นั่งร่วมโต๊ะกับแม่เฒ่าจางเห็นเช่นนั้นจึงกลับยอมปล่อยมือทันทีที่เห็นสือโถว ความรู้สึกคลื่นไส้ตีขึ้นมาจากกระเพาะอาหาร พวกเขาทั้งหมดจึงลุกขึ้นจากโต๊ะทันที
แม้อาหารจะอร่อยมากเพียงใด แต่เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็อยากจะอาเจียนออกมา
จางอวี่หมินฉวยโอกาสนี้เพื่อนั่งลง
นางเหลือบมองแม่เฒ่าจางและแม่เถาด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหันมาจ้องมองจานหมูตุ๋นตรงหน้า และเริ่มกิน
เมื่อเห็นว่าจางต้าเหอและจางเป่าเกินยังยืนนิ่งอยู่ แม่เถาจึงหันกลับมาพร้อมกล่าวว่า “ตายแล้วหรืออย่างไร เหตุใดจึงมัวยืนอยู่? มานั่งและรีบกินในขณะที่มันยังร้อนสิ!”
จางต้าเหอเดินออกไปอย่างช้า ๆ
เขาแสร้งทำราวกับว่าจางซิ่วเอ๋อเชิญชวนตนเอง และค่อย ๆ นั่งลงอย่างเย่อหยิ่ง
ส่วนจางเป่าเกินก็นั่งลงเช่นเดียวกัน
เขามักจะได้รับประทานอาหารดี ๆ บ่อยครั้ง และอาหารตรงหน้าไม่ใช่เรื่องที่เขาจะตื่นเต้นด้วยเท่าไหร่นัก
แต่ในเวลานี้เขากลับไม่มีความสุขเลย
เขาเฝ้ามองจาง
