เถี่ยเสวียนยิ้มก่อนจะหยิบของออกจากเอว แล้วเอ่ยขึ้น “พรุ่งนี้เจ้าไม่ได้ชวนใครมาร่วมรับประทานมื้อเย็นอย่างนั้นหรือ? ของพวกนี้ข้ามอบให้เจ้า นำมันใส่หม้อทำอาหารเถิด เช่นนี้ผู้คนในหมู่บ้านย่อมไม่กล้าดูหมิ่น”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าเตรียมทุกสิ่งพร้อมแล้ว เหยื่อของเจ้ามีค่ามาก และต่อไปข้าก็ไม่อาจทำอาหารมาให้เจ้าทุกวันได้เช่นเคย อีกอย่างบ้านหลังนี้ก็ไม่ใช่ของข้า… เจ้าจึงไม่ต้องทำเช่นนี้ แต่อย่างไรข้าก็ต้องขอบคุณเจ้ามาก”
เถี่ยเสวียนเหลือบมองนอกประตูพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เรื่องนี้ข้าไม่อาจตัดสินใจแทนเจ้านายได้ เช่นนั้นเจ้าไปบอกกล่าวกับเขาเองเถิด”
จางซิ่วเอ๋อมองตามเถี่ยเสวียนไปทางประตู ทันใดนั้นนางจึงเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับเหยื่อ
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะอ้าปากเพื่อกล่าวคำ
ทว่าเนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวขึ้นก่อน “รับทุกสิ่งนี้ไปเถิด เราสองคนไม่อาจไปร่วมแสดงความยินดีกับเจ้าในงานเลี้ยงบ้านหลังใหม่ได้ เช่นนี้พวกเราจึงมอบของขวัญให้ก่อน”
เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวออกมาเช่นนั้น เป็นเรื่องยากที่จางซิ่วเอ๋อจะปฏิเสธ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงค่อย “แต่มันมากเกินไป”
คิ้วของเนี่ยหย่วนเฉียวขมวดเล็กน้อ
