่าเป็นหยางชุ่ยฮวาและคนอื่น ๆ
หยางชุ่ยฮวา โจวหู่ โจวเหวิน โจวชางซุ่น และแม่เฒ่าโจว
มีเพียงหนีจื่อเท่านั้นที่อยู่เฝ้าบ้านเพื่อดูแลหลายฝู หลายเปา
“โอ้ แล้วเหตุใดท่านน้าของข้ากับหลายฝูกับหลายเปาจึงไม่ได้มาด้วย?” น้ำเสียงของจางซิ่วเอ๋อบ่นอุบอิบ
หยางชุ่ยฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อนุญาตให้นางมาด้วย แต่นางยืนกรานว่าจะรออยู่ที่บ้าน”
“แล้วหลายฝูกับหลายเปาล่ะ?” จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว ในเมื่ออาวุโสอยู่ที่นี่ แล้วเหตุใดพวกเขาจึงไม่พาเด็ก ๆ มาด้วย?
หยางชุ่ยฮวากล่าวตอบ “วัยของพวกเขาเปรียบได้กับสุนัขที่น่ารำคาญ ทั้งสองจะส่งเสียงดังตลอดเวลาหากมาที่นี่ และต้องมีคนคอยดูแล หากเจ้ารู้สึกไม่ดีก็เพียงฝากของกินกลับไปให้พวกเขาแทน”
โจวหู่ยิ้มเบา ๆ “อย่าไปฟังป้าของเจ้ามากนักเลย”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงดัง “ถึงท่านไม่บอกกล่าว ข้าย่อมไม่ลืมที่จะทำเช่นนั้น”
เมื่อหยางชุ่ยฮวาได้ยิน ดวงตาของนางก็เป็นประกาย “ดียิ่งนัก เอาล่ะ วันนี้พวกข้ามาแต่เช้า เจ้าจะได้ไม่ต้องทำงานหนักมาก”
จางซิ่วเอ๋อมองหยางชุ่ยฮวาอย่างซาบซึ้ง
หากหยางชุ่ยฮวาไม่พูด ตระกูลโจวย่อมไม่เคลื่อนไหวเร็วเช่นนี้ แม้พวกเขาจะตั้งใจมาก็ตาม เห็นได้ว่าเป็นหยางชุ่ยฮวา
