่นนี้จึงต้องเตรียมการล่วงหน้าหนึ่งวัน
จวี๋ฮวามองไปที่สิ่งของต่าง ๆ ในมือของจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาแล้วก็อุทานด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “พวกเจ้าไปเอาสัตว์ป่าพวกนี้มาจากไหนกัน?”
จางชุนเถากล่าวโดยไม่รอจางซิ่วเอ๋อ “ท่านอาของข้าได้ยินว่าเรากำลังจะจัดงานเลี้ยง เช่นนี้เขาจึงล่ามันมาให้เรา”
จวี๋ฮวาพลันนึกชายหนุ่มรูปงามผู้นั้น แววตาของนางเผยความสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
“ตอนนี้พวกเรามีของเพิ่ม จึงสามารถเพิ่มอาหารจานเนื้อได้อีกสองจาน” แม่เฒ่าหลิวกล่าวอย่างมีความสุข
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าคงต้องรบกวนพวกท่านสำหรับงานหนักครั้งนี้แล้ว”
แม่เฒ่าหลิวรีบตอบกลับ “ไม่ลำบาก ไม่ใช่งานหนักอะไรเลย”
จางซิ่วเอ๋อบอกกล่าวว่าจะให้เนื้อหนึ่งชั่งแก่นาง งานเพียงเท่านี้จะยากอะไร แต่น่าเสียดายที่จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยมีงานให้ทำมากนัก สุดท้ายแล้วนางก็คิดคาดหวังอยากจะช่วยเหลืองานของจางซิ่วเอ๋อเสมอไป
เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น
จางซิ่วเอ๋อได้ยินเสียงตะโกนที่คุ้นเคยจากภายนอก
“ซิ่วเอ๋อ!” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก
จางซิ่วเอ๋อคิดว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ นางจึงรีบลุกขึ้นและเปิดประตูออกไป
ทันทีที่ประตูเปิดออก ปรากฏว
