เสียงของจางชุนเถา จางชุนเถาจะไม่ได้พบเจอแม่สื่อ และหลังจากนั้นจะเกิดปัญหาตามมา
ส่วนประการที่สาม…
เมื่อคิดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียว
ประการที่สามคือเนี่ยหย่วนเฉียว หลังจากที่เขาพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกมาในวันนั้น แม้จางซิ่วเอ๋อจะสามารถปลอบใจตนเองได้ และนางก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องยากสำหรับตนที่จะลงเอยกับเนี่ยหย่วนเฉียว
นางรู้สึกอึดอัดอยู่เสมอ
แทนที่จะรอให้ปัญหาเกิดขึ้นก่อน การแยกจากกันเพื่อไปใช้ชีวิตของตนเองในตอนนี้คงจะดีเสียกว่า
มุมปากของจางซิ่วเอ๋อยกยิ้ม “หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว บ้านหลังนี้ยังเป็นของพวกเจ้า อย่างไรก็ตามจะไม่มีใครมาอาศัยอยู่ที่นี่ แล้วข้าจะนำอาหารมาส่งให้เป็นครั้งคราว”
ดวงตาของเถี่ยเสวียนเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาคิดถึงฝีมือการทำอาหารของจางซิ่วเอ๋อ
“ประเสริฐแล้ว!” เถี่ยเสวียนรู้สึกว่านี่เป็นความโชคดีท่ามกลางความโชคร้าย
ดวงตาของเนี่ยหย่วนเฉียวลุ่มลึกพร้อมเอ่อล้นไปด้วยน้ำใส “เจ้าจะเข้าไปอาศัยอยู่ในหมู่บ้านจริง ๆ งั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าเพื่อเป็นคำตอบให้กับเนี่ยหย่วนเฉียว
เนี่ยหย่วนเฉียวถามต่อ “หากมีคนรังแกเจ้าจะทำเช่นไร?”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “หากมีใครมารังแก
