งและดูสิ่งของตรงหน้า ดวงตาของพวกเขาก็พลันเปล่งประกาย
จางซิ่วเอ๋อกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม “ทุกคนนั่งลงรับประทานอาหารเช้าก่อนเถิด”
โหยวชวนแนะนำทุกคนแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อคือเจ้าของบ้าน
ช่างฝีมือทั้งหมดมองจางซิ่วเอ๋อเป็นตาเดียว พวกเขาเห็นชัดเจนว่าจางซิ่วเอ๋อยังเด็ก และรู้สึกดูแคลนนางในคราวแรก แต่หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็พบว่าจางซิ่วเอ๋อทั้งสุภาพและเรียบร้อย ความดูถูกในจิตใจของพวกเขาจึงลดน้อยลง
พวกเขาคิดเหมือนกัน หากสตรีผู้นี้สามารถสร้างบ้านได้ นางจะเป็นคนธรรมดาทั่วไปได้อย่างไร?
พวกเขาเริ่มรับประทานอาหารของจางซิ่วเอ๋อ
ทุกคนชื่นชอบจางซิ่วเอ๋อโดยสมบูรณ์แล้วในเวลานี้
แม่เฒ่าหวังแจกซาลาเปาให้ทุกคน เมื่อเห็นว่าพวกเขากินอย่างมูมมามจึงอดที่จะกล่าวไม่ได้ “ข้าไม่กลัวว่าพวกเจ้าจะกินมาก ซิ่วเอ๋อบอกกล่าวว่าพวกเจ้าสามารถกินได้มากเท่าที่ต้องการ แต่ข้าก็ยังมีบางอย่างที่อยากจะเตือน”
ช่างฝีมือเหล่านี้หุบปากที่กำลังเคี้ยวอยู่ทันที โดยคิดว่าเป็นเพราะพวกเขาคิดมากเกินไปจึงทำให้คนเหล่านี้ไม่มีความสุข
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทุกคนก็เห็นว่าหม้อเนื้อเกลี้ยงไปแล้ว ความรู้สึกผิดปรากฏขึ้นในใจเล็กน้อย
คราวนี้พวกเขากินมากไปจริง ๆ
จากนั้นพ
