ตอนที่ 454 เสียดสี
ขณะที่จางซิ่วเอ๋อคิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา จางชุนเถาก็เปิดประตูกลับเข้ามาแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้าขึ้นก่อนจะเหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจนัก
เพียงครู่หนึ่งที่เห็น จางซิ่วเอ๋อก็ตกตะลึงเล็กน้อย เหตุใดดวงตาของจางชุนเถาจึงแดงก่ำเช่นนั้น?
“ชุนเถา เจ้าร้องไห้งั้นหรือ? ผู้ใดรังแกเจ้า?” จางซิ่วเอ๋อถามออกไปอย่างประหม่า
“พี่หญิง ข้าสบายดี” จางชุนเถาพยายามกลั้นน้ำตา
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็เห็นชัดเจนว่าจางชุนเถามีน้ำตาคลออยู่เต็มเบ้า
จางซิ่วเอ๋อจะอดทนนั่งดูได้อย่างไร
“ชุนเถา มาตรงนี้แล้วบอกกับข้า เกิดอะไรขึ้น?” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหม่าและเป็นกังวลยิ่ง
“พี่หญิง ฮือ…” ในที่สุดจางชุนเถาก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหว
“พวกเขาทั้งหมดบอกว่าไม่มีใครต้องการท่าน และท่านหมอเมิ่งก็ไม่ชื่นชอบท่าน” จางชุนเถากล่าวพร้อมกับสะอึกสะอื้น
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนี้ นางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่ได้คิดไปถึงผู้ใดเลยเพราะนางรู้ดีว่าคนที่จางชุนเถากล่าวถึงคือใคร
คงจะเป็นแม่เฒ่าจาง จางอวี่หมิน จางต้าเหอ และแม่เถา
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาด้วยรอยยิ้ม “น้องสาวที่ดีของข้า อย่าร้องไห้เลย หากเจ้าร้องไห้เช่นนี้ ข้าก็อดไม่ได้ที่จะโศกเศร้าไปด้วย”
“เจ้าทร
