บ
ไม่กี่วันถัดมา
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อปรากฏตัว ทุกคนย่อมชี้นิ้วมาที่นางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้สึกเสียใจเลย แม้คนเหล่านี้จะชี้นิ้วมาสักกี่นิ้วก็ตาม มันจะไม่ส่งผลต่ออารมณ์ของนาง
จางซิ่วเอ๋อควรจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไรในวันนี้?
แต่เหมือนว่ารุ่ยเซียงจะพึงพอใจที่จางซิ่วเอ๋อเป็นเช่นนี้ นางตรงเข้ามาและหยุดยั้งจางซิ่วเอ๋อเอาไว้
“ข้าว่านะจางซิ่วเอ๋อ ท่านหมอเมิ่งทราบหรือไม่ว่าเจ้าสวมหมวกสีเขียวแก่เขา? สุดท้ายเขาก็ไม่ต้องการเจ้า” รุ่ยเซียงกล่าวพร้อมกับปิดปากหัวเราะ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
หลังจากโต้เถียงกับรุ่ยเซียงในวันนั้น จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกหมดอารมณ์กับรุ่ยเซียงโดยสมบูรณ์ และนางก็ไม่ต้องการจะรักษามิตรภาพจอมปลอมนี้ไว้
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเยาะเย้ยกลับ “ข้าคิดว่าเจ้าคงจะรักษาตัวเองจนแผลต่าง ๆ หายดีแล้ว หากเจ้าเข้ามายุ่งเรื่องของข้าอีก ก็อย่ากล่าวโทษที่ข้าทำตัวหยาบคาย”
“ฮึ่ม เจ้าจะหยิ่งทะนงไปได้สักเท่าใดเชียว? ใครกันที่ไม่ทราบว่าเจ้าลอบคบชู้กับสามีของจวี๋ฮวาเมื่อเร็ว ๆ นี้? หากข้าบอกเรื่องนี้แก่จวี๋ฮวา นางย่อมวิ่งมากระชากใบหน้าเจ้าแน่นอน น!” รุ่ยเซียงกล่าวอย่างภูมิใจและคิดว่าตนเองสามารถจัดการ
