หรือ?” เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปนั้นชัดเจนมากแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียว “ข้ารู้ว่าเจ้าเห็นใจข้า แต่สำหรับเรื่องนี้มันไม่จำเป็น!”
“ข้า…” เนี่ยหย่วนเฉียวต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง
ในเวลานี้ จางซิ่วเอ๋อกล่าวขึ้นมาอย่างสบาย ๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องเห็นใจข้า ความจริงแล้วเป็นข้าที่ขอถอนหมั้นจากท่านหมอเมิ่ง และเขาเป็นคนที่ผิดหวัง ไม่ใช่ข้าที่เสียใจ”
เมื่อกล่าวจบ จางซิ่วเอ๋อเดินกลับไปอย่างรวดเร็ว
นางไม่ต้องการได้ยินเนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวเช่นนั้นอีก
เป็นไปได้หรือไม่ว่านางเผยความเกลียดชังและความโศกเศร้าผ่านใบหน้า? เช่นนี้เนี่ยหย่วนเฉียวจึงเดินเข้ามาบอกกล่าวว่าต้องการเป็นสามี?
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่ตรงนั้นด้วยอาการตกตะลึง
เรื่องนี้…
เหตุใดจึงผิดแปลกไปจากที่เขาคิดเอาไว้?
จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าเย็นชาเล็กน้อยหลังจากที่นางกลับมาถึงบ้าน
ผ่านไปสักครู่หนึ่ง เนี่ยหย่วนเฉียวจึงกลับมา
เถี่ยเสวียนสังเกตอาการของเนี่ยหย่วนเฉียว และเห็นว่าท่าทางของเนี่ยหย่วนเฉียวค่อนข้างเย็นชา จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้านาย เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่ค่อยดีนัก”
“ท่านไม่ได้ทำตามที่ข้ากล่าวหรือ?”
