ยเล็กน้อย หลังจากพูดคุยกับทุกคนเสร็จสิ้น นางจึงกลับเข้าห้องและนอนพักผ่อน
การกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของเนี่ยหย่วนเฉียว เขาคิดไปเองว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังโศกเศร้า
เขายืนอยู่ในบ้าน แม้อากาศจะหนาว แต่เขากลับเปิดหน้าต่างออกกว้างเพื่อมองไปที่บ้านของจางซิ่วเอ๋อ
เถี่ยเสวียนตัวสั่น เขาหยิบถ้วยชาร้อนขึ้นมาจิบ
เขาไม่กล้าที่จะขัดจังหวะเนี่ยหย่วนเฉียวในเวลานี้
ทว่าเนี่ยหย่วนเฉียวได้ยินการเคลื่อนไหวในห้องแล้ว เขาหันไปหาเถี่ยเสวียนพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้าคิดว่านางโศกเศร้ามากกว่าเดิมหรือไม่?”
เถี่ยเสวียนทบทวนคำเหล่านี้ในใจก่อนจะตระหนักได้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวกำลังกล่าวถึงจางซิ่วเอ๋อ
เขากระแอมออกมาเบา ๆ พร้อมตอบกลับ “เป็นเรื่องปกติที่สตรีจะเสียใจเมื่อถูกถอนหมั้น วันนี้… นางคงไม่ค่อยสบายใจนัก”
“แล้วข้าควรทำอย่างไร?” เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขาต้องการที่จะแบ่งปันกับจางซิ่วเอ๋อ ทว่าความโศกเศร้านี้ไม่สามารถแบ่งปันกันได้
เขาต้องการสอนบทเรียนให้ท่านหมอเมิ่ง หากมันจะช่วยระบายความโกรธของจางซิ่วเอ๋อได้ ทว่าเขากลับรู้สึกว่าไม่อาจสอนบทเรียนแก่ท่านหมอเมิ่งได้ เพราะสิ่งนี้อาจจะทำให้จางซิ่วเอ๋อไ ไม่มีความสุข
