แม้เนี่ยหย่วนเฉียวจะไม่เคยพูด แต่หัวใจของเถี่ยเสวียนเปรียบกับกระจกเงา
แม้เถี่ยเสวียนไม่ต้องการให้เจ้านายของตนเข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายมากเกินไป แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังกินอาหารของจางซิ่วเอ๋อ ในเวลานี้ไม่เพียงแต่เขาจะไม่รังเกียจจางซิ่วเอ๋อ อเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกรักจางซิ่วเอ๋อด้วย
เขาคิดว่าหากนายท่านของเขาสามารถอยู่กับจางซิ่วเอ๋อได้ มันก็คงจะดีกว่าการอยู่กับผู้อื่น
และสุดท้ายแล้ว เขาก็จะจงรักภักดีต่อสิ่งที่เนี่ยหย่วนเฉียวต้องการ และเขาจะพยายามช่วยเหลืออย่างดีที่สุด
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เจ้านาย ข้าอยากจะบอกกล่าวแก่ท่าน หากท่านต้องการให้จางซิ่วเอ๋อเป็นภรรยาจริง ๆ ท่านควรจะใช้ประโยชน์จากความจริงที่นางถูกท่านหมอเมิ่งถอนห หมั้น สำหรับนางมันอาจจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้า แต่ท่านต้องใช้ประโยชน์จากโอกาสที่นางกำลังว่างอยู่นี้ซะ!”
“กำลังว่างอยู่งั้นหรือ?” เนี่ยหย่วนเฉียวตกตะลึง
เถี่ยเสวียนพยักหน้าราวกับกำลังทุบกระเทียม “เจ้านาย นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก หากท่านไม่ทำตอนนี้ ย่อมมีผู้อื่นมาทำแทน แล้วท่านไม่อาจจะมาเสียใจในภายหลังได้”
ผู้อื่นทำแทน?
จู่ ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวก็รู้สึกประหม่า ไม่ได้กา
