ันความเกลียดชังออกไปจากหัวใจ นางต้องการการ ปลอบโยน และบุรุษที่พึ่งพาได้!” เถี่ยเสวียนวิเคราะห์อย่างตรงไปตรงมา
ในเรื่องความรู้สึกของเนี่ยหย่วนเฉียว ก่อนจะได้พบกับจางซิ่วเอ๋อแล้ว เขาเปรียบเสมือนกับกระดาษเปล่า
แต่ในเวลานี้ เมื่อได้ฟังคำพูดอันเด็ดขาดของเถี่ยเสวียน เขาก็รู้สึกเชื่อถือขึ้นมา และเขารู้สึกว่าวิธีนี้เป็นไปได้ จึงตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ กับตนเอง
หลังรับประทานอาหารเย็น จางซิ่วเอ๋อวางแผนที่จะไปส่งอาหารให้แม่โจว
อย่างไรก็ตาม เนี่ยหย่วนเฉียวคว้าข้อมือของจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ก่อนจะดึงนางออกมา
จากนั้นเนี่ยหย่วนเฉียวจึงกล่าวขึ้นว่า “ให้ชุนเถาไปส่งอาหาร”
ดวงตาของจางชุนเถาจับจ้องมือของเนี่ยหย่วนเฉียวที่เกาะกุมมือของจางซิ่วเอ๋อเอาไว้ นางรู้สึกลังเลพร้อมกับคิดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะทำร้ายพี่สาวของนางหรือไม่ แต่พี่สาวของนางคล้ ายกับไม่ต่อสู้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้พูดอะไร
จางซิ่วเอ๋อน่ะหรือที่ไม่ดิ้นรน? เป็นเพราะนางกำลังตกตะลึงอยู่
ในยุคปัจจุบัน การคว้ามือและฉุดดึงเช่นนี้อาจจะไม่ได้มีความหมายนัก ชายและหญิงเรียกขานกันว่าพี่น้องกันถมเถไป
แต่นี่คือยุคโบราณ และการกระทำของเนี่ยหย่วนเฉียวก็ผิดจารีตไปมากนัก
…………………………………
