องเขา “ประเสริฐนัก!” ถูกต้องแล้ว มันยอดเยี่ยม เช่นนี้เจ้านายของเขาก็ไม่ต้องโศก กเศร้าทุกวันอีกต่อไป
แม้เจ้านายจะไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็รู้สึกได้ ตั้งแต่ที่จางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งหมั้นหมายกัน สีหน้าของเจ้านายก็ไม่เคยสดใสเลยแม้แต่วันเดียว!
จางซิ่วเอ๋อมองเถี่ยเสวียนด้วยความประหลาดใจ “หืม… มันดีมากงั้นหรือ?”
แม้นางจะไม่รู้สึกโศกเศร้ากับการถอนหมั้นกับท่านหมอเมิ่งในครั้งนี้ แต่นางก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่ในสายตาของคนนอก มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
เถี่ยเสวียนตระหนักได้ทันทีว่าเขามีความสุขมากเกินไป เขาเกาศีรษะก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ข้าหมายความว่า ยอดเยี่ยมจริง ๆ ที่เจ้าไม่แต่งงานแล้ว ข้าจะได้กินอาหารของเจ้าทุ กวัน”
คำอธิบายนี้สมเหตุสมผลและยังสะท้อนอารมณ์ของเถี่ยเสวียนได้ แต่อย่างไรจางซิ่วเอ๋อก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดเล็กน้อย
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินออกมาทีละก้าว และเวลานี้เขายืนอยู่ตรงหน้าจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เถี่ยเสวียนจึงถอยหลบไปทันที
ชุนเถาที่กำลังจะกลับมาและแบกหามต่อพลันถูกคว้าตัวไว้
“เขาเป็นคนถอนหมั้นงั้นหรือ?” น้ำเสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวลุ่มลึก
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยความประห
