หลังจากจางซิ่วเอ๋อรู้ว่ามีคนกำลังมา นางจึงกลับเข้าไปในบ้านและค่อย ๆ ย้ายของออกไป
“เถี่ยเสวียน อย่าเอาแต่ยืนดูเฉย ๆ เจ้ามาช่วยข้าขนของออกจากบ้านหน่อย ไม่มีผู้ใดเห็นหรอก” เมื่อเห็นว่าเถี่ยเสวียนยืนอยู่แถวนี้ จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะเรียก
ไม่ต้องกล่าวอะไรมาก ทุกวันนี้นางสามารถเรียกใช้เถี่ยเสวียนได้อย่างง่ายดาย
เถี่ยเสวียนเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างระมัดระวัง “เจ้าคิดทำสิ่งใดกับของเหล่านั้น? เจ้ากำลังจะแต่งงานกันแล้วหรือ?”
ใบหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียวแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ เขากำลังกังวลเรื่องนี้เช่นกัน
แม้ว่าเขาจะบอกว่าไม่ต้องการที่จะทำลายชีวิตของจางซิ่วเอ๋อ แต่การเห็นจางซิ่วเอ๋อกำลังจะแต่งงานเช่นนี้ มันทำให้เขา… อึดอัดจริง ๆ!
จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างสบาย ๆ “ไม่ต้องคิดมาก แค่นำของเหล่านี้คืนท่านหมอเมิ่งเท่านั้น”
“เจ้าจะแต่งงานเหรอ? แต่ข้าไม่เคยได้ยินการโห่ร้องเรียกชื่อของเจ้าเลย” เถี่ยเสวียนคิดว่าเรื่องนี้น่ากลัวเกินไป
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาพร้อมกล่าวอย่างอดกลั้น “ข้าหมายความว่าเราทั้งคู่เลิกคบกันแล้ว และข้าก็จะไม่แต่งงาน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เถี่ยเสวียนถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นรอยยิ้มกว้างพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าข
