แต่ง งงาน!”
เมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ แม่โจวจึงหัวเราะออกมา
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกโล่งใจที่แม่โจวไม่ได้ถูกกระตุ้นมากนัก
วันรุ่งขึ้น ท่านหมอเมิ่งพาคนบางคนมาที่หมู่บ้านชิงสือเพื่อเคลื่อนย้ายสินสอดทองหมั้น
ความจริงแล้ว ความตั้งใจเดิมของท่านหมอเมิ่งคือการปล่อยให้จางซิ่วเอ๋อส่งสินสอดทั้งหมดนี้กลับไปเพื่อถอนหมั้น แต่เป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อยืนกรานเช่นนั้น เขาจึงไม่สามารถทำอะไรได้มา ากกว่านี้
นอกจากนี้ท่านหมอเมิ่งรู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อจะรู้สึกสบายใจมากกว่าหากเป็นนางที่ขอถอนหมั้น
โดยผิวเผินแล้วผู้คนต่างเหยียดหยามจางซิ่วเอ๋อ คิดว่าพวกตนเอาชนะจางซิ่วเอ๋อได้ แต่ครั้นพวกเขาได้ครุ่นคิดจริงจัง กลับรู้สึกว่าเป็นพวกตนที่ยอมเลิกรา สุดท้ายผลประโยชน์ตกอยู่ กับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าท่านหมอเมิ่งจะสามารถคิดได้ไกลขนาดนั้น
นางแค่คิดว่าการปล่อยให้ท่านหมอเมิ่งเป็นคนถอนหมั้น จึงจะสามารถรักษาชื่อเสียงของท่านหมอเมิ่งไว้ได้
แต่เมื่อกล่าวถึงในสมัยโบราณนั้นไม่พึงปรารถนาการหมั้นหมายแล้วถอนหมั้นสักเท่าไรนัก
ตราบใดที่พวกเขาทั้งสองเลิกคบกัน จะไม่มีผู้ใดเข้ามาแต่งงานกับพวกเขาอีก และมันจะกลายเป็นเรื่องซุบซิบนินทาไปนานเท่านาน
