ั้น หรือบางทีจางต้าหูเพียงหาเหตุผลแก้ตัวเพราะไม่ต้องการแยกครอบครัวออกไป
แม่โจวมองจางต้าหูพร้อมถอนหายใจ และกล่าวว่า “หากไม่ใช่เพราะซิ่วเอ๋อ แม้ลูกของข้าจะเกิดมาได้ เขาก็คงจะต้องอยู่อย่างทุกข์ทรมาน และคงไม่อาจมีอาหารดื่มกินได้อย่างเพียงพอ”
จางต้าหูหน้าแดงอยู่ชั่วขณะ แต่เขาก็รู้สึกว่าตนเองทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงดูตระกูลจาง แต่เขาไม่อาจเลี้ยงดูบุตรชายของตนเองได้
หยางชุ่ยฮวากล่าวเหยียดหยาม “คนเช่นนี้โง่เขลานัก ไม่มีปากเสียงใด ๆ เหมยจื่อเพียงเจ้าบอกข้าว่าต้องการกลับบ้าน พวกข้าจะรีบพาเจ้ากลับไปโดยเร็วที่สุด แม้ว่าชีวิตของตระกูลโจวจะยังไม่ได้ดีนัก แต่พวกเราย่อมสนับสนุนเจ้าได้ดีกว่าคนที่นี่แน่นอน”
จางต้าหูที่ถูกเย้ยหยันเช่นนี้ ใบหน้าของเขาพลันมืดมนลงในทันใด ขณะนี้เขาก้มศีรษะเงียบและไม่กล่าวอะไรอีก
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาไปมา แม้คำพูดของหยางชุ่ยฮวาจะไม่น่าฟังนัก แต่นางก็ยังเห็นด้วยกับคำพูดของหยางชุ่ยฮวา
เดิมทีจางซิ่วเอ๋อต้องการทำอาหารให้กับแม่เฒ่าโจวและหยางชุ่ยฮวา แต่หยางชุ่ยฮวาบอกว่านางอยากกินอาหารที่บ้านตระกูลจางมากกว่า
จางซิ่วเอ๋อไตร่ตรองเรื่องนี้ หยางชุ่ยฮวาคงจะรังเกียจตระกูลจาง ดังนั้นนางจึงไม่ได
