้กล่าวอะไรต่อ
เมื่อถึงเวลาอาหาร หยางชุ่ยฮวาเดินเข้าไปในลานพร้อมตะโกนว่า “ครอบครัวของพวกเจ้าไม่มีผู้ใดทำอาหารหรืออย่างไร? เราเดินทางมาไกลเพื่อมาเยี่ยมเยียน แต่ตระกูลจางจะไม่มอบความบันเทิงแก่พวกเราหน่อยงั้นหรือ?”
แม่เฒ่าจางเดินออกมาจากในห้อง “เจ้าก็เอาเนื้อมาให้ข้า แล้วข้าจะทำอาหารให้เจ้า!”
“ฮึ่ม คิดใช้ของที่ข้านำมางั้นหรือ ท่านยังไม่คิดเลิกรากับเนื้อเหล่านี้หรือไรกัน? แม้สิ่งเหล่านี้จะมีไว้สำหรับเหมยจื่อ แต่เหมยจื่อก็เป็นคนในตระกูลจางเช่นเดียวกัน เจ้าไม่ได้คิดทำอาหารให้กับนางใช่หรือไม่?” หยางชุ่ยฮวากล่าวอย่างไม่พอใจ
เพราะไม่มีเนื้อสัตว์ แม่เฒ่าจางจึงชักสีหน้า “ที่บ้านของเราไม่มีอะไรจะกิน รีบเอามาเร็วเข้า!”
“มีไก่แก่อยู่ในบ้านของท่าน! พูดออกมาได้อย่างไรว่าไม่มีอาหาร? ข้าคิดว่าท่านคงไม่ต้องการทำอาหารให้กับเราเสียมากกว่า! ข้าไม่เคยพบเจอคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน! ครอบครัวของลูกสะใภ้มาเยี่ยมเยียนถึงที่ ทั้งยังส่งของมากมายมาให้ แต่ข้าวเพียงหนึ่งคำยังไม่ได้ลิ้มรส!” หลังกล่าวจบ หยางชุ่ยฮวาเดินออกไปด้านนอก
เมื่อพวกเขาออกไปยืนที่ท้องถนน หยางชุ่ยฮวาเท้าสะเอวก่อนจะตะโกนเสียงดัง “ทุกคนที่ผ่านไปผ่านมา เร่เข้ามาเถิด
