! ข้าจะเล่าให้ฟัง! วันนี้เราจะได้เห็นดีกันว่าแม่เฒ่าจางเป็นคนอย่างไร มีหลานชายตัวน้อยมาเกิดในตระกูล ข้าก็ตระเตรียมสิ่งของมามอบให้มากมาย เดินทางมาตั้งไกล แต่ตระกูลจางกลับไม่คิดหุงหาอาหารให้ข้าได้กินสักหนึ่งคำ!”
“ข้าเคยพบเจอคนไร้ยางอายมาบ้าง แต่ไม่เคยพบเจอใครที่ไร้ยางอายได้มากเพียงนี้!” หยางชุ่ยฮวายังคงสาปแช่ง
“ในศีรษะนั้นคงมีแต่เรื่องไร้สาระ! หากพวกท่านมีบุตรสาว ในอนาคตอย่าได้พามาตบแต่งกับตระกูลจาง!” หยางชุ่ยฮวาเริ่มหยิบของ
เมื่อแม่เถาได้ยินเช่นนั้นจึงเกิดกังวลใจ และรีบออกมาตะโกนว่า “ลูกของแม่โจวก็เป็นผู้ชายมิใช่หรือไร? เจ้าไม่ต้องการให้หลานชายเจ้ามีภรรยางั้นหรือ?”
“เป่าเอ๋อร์อายุเท่าไรกัน? กว่าเขาจะได้แต่งงานกับภรรยานั้นมีเวลาอีกเป็นสิบปี ถึงเวลานั้นน้องสาวข้าก็คงเป็นอาวุโสในบ้านแล้ว และข้าก็คงไม่ต้องโกรธหญิงชราผู้นี้อีกต่อไป! นางจะเป็นคนอ่อนโยนและใจดีกับสะใภ้คนอื่น ๆ ในอนาคตอย่างแน่นอน! ถึงจะเป็นบุตรชายของเจ้า… ก็คงจะหาภรรยาไม่ยากนัก!” หยางชุ่ยฮวากล่าวยินดีในความโชคร้ายของอีกฝ่าย
ยิ่งแม่เถาได้ฟัง ก็ยิ่งกังวล
หากปล่อยให้หยางชุ่ยฮวากล่าวต่อไปเช่นนี้ ในอนาคตผู้ใดเล่าจะอยากเป็นสะใภ้ตระกูลจาง?
น
